Akaija goes Angkor

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 15.46.42.png

https://akaija.com/wp-content/uploads/2018/01/Akaija-Iloa-met-punten.png

Dit reisverslag maakt deel uit van het project Akaija voor Gaia, met als doel om de 5 verschillende ankerpunten van de ‘Gekantelde Evenaar van de Oudheid’ te bezoeken en daar online verslag van te doen. De ankerpunten van deze ring zijn de middelpunten van 5 andere ringen die samen een gigantische Akaija-Iloa rondom de wereld vormen. Door deze met elkaar te verbinden en de mensen met elkaar in contact te brengen hopen we de energie van de Akaija (Wij zijn Eén) via deze ring op Aarde te her-activeren.

https://akaija.com/wp-content/uploads/2018/01/earth_with_tipped_equator_alignment.png

Aneityum (groene stip), Angkor (blauwe stip), De Grote Piramide (rode stip), Verzonken eiland van Piri Reis (oranje stip), Paaseiland (gele stip)

In 2012 hebben we het eerste punt bezocht: het eiland Aneityum van de eilandrepubliek Vanuatu, ± 1000 km ten noorden van Nieuw Zeeland. We hebben toen gesproken met de inheemse mensen van dit eiland en bewijzen gevonden dat dit eiland een rol speelt in dit verhaal. Maar alleen al het feit dat de naam ‘Akaija’ in hun taal gebruikt wordt voor ‘wij allemaal’ is heel bijzonder. Het verslag van die reis naar Aneityum kun je hier lezen.

PDF: U kunt dit verslag (Akaija goes Angkor) ook als PDF lezen en/of downloaden door op deze link te klikken

Eerste indrukken

Siem Reap, Cambodja, donderdag 1 februari 2018

Hallo allemaal,

Wel, die nieuwsbrief van ruim 3 weken geleden heeft effect gehad. Wat ben ik blij dat ik niet een paar dagen voor onze reis nog snel even dat bericht ‘de deur uitgedaan’ had. Ik verwachtte, zoals meestal na een nieuwsbrief, twee of misschien drie bestellingen. In plaats daarvan zag ik me nu gedwongen om dagen voordat we op het vliegtuig stapten, de webshop min of meer dicht te gooien, zodat ik ook nog toekwam aan de reisvoorbereidingen i.p.v. Chrams te polijsten. Maar geweldig natuurlijk zo’n steun in de rug voor deze reis!

angkok1-shuttlebus
Bangkok in de regen

En daar zitten we dan… vlakbij de Angkor tempels in wat je noemt het Verre Oosten, een plek waar we normaal gesproken geen belangstelling voor zouden hebben gehad. Cambodja stond in elk geval niet op mijn ‘bucket list’. Maar het leven neemt wel meer wendingen die je niet voorziet en dus zaten we gisteren in het vliegtuig naar Bangkok. Mijn grootvader was daar ooit al eens geweest eind 19e eeuw, misschien wel vaker dan eens. Hij was een zeeman, een echte! Hij voer zelfs nog op de laatste zeilschepen van de Nederlandse marine eind 19e eeuw en vertelt in z’n dagboek over zijn nachten op de uitkijk in het kraaiennest en over de sterrenhemel die hem zo boeide. Hij schrijft ook dat hij vooral de bars van Bangkok zo bijzonder vond en ik denk dan: “De bars van Bangkok? Of all places?”

https://akaija.com/wp-content/uploads/2018/02/BankokDom.png Bangkok is sindsdien verder uitgegroeid, want wij moesten van Bangkok International naar Bangkok Domestic, een rit van 40 kilometer waar de shuttlebus 2 uur voor nodig had. Twee uur over een 8-baans autobaan en we zijn al die tijd binnen de bebouwde kom van Bangkok gebleven. Kun je nagaan hoe groot Bangkok dus is. Wat me vooral opviel waren de talloze ontzettend grote reclameborden van zeker 100 tot 200 meter lang. Wat een verschrikkelijk uitzicht over een toch al foeilelijke stad. Ik hoef Bangkok van m’n leven niet meer te zien, maar over een week komen we hier al weer terug en gaan dan zelf autorijden op doorreis naar een ander tempelcomplex: Sukothai in het noorden van Thailand. Maar dat komt straks aan de orde.

In Domestic kwamen we de Aziatische tegenhangers van Ryanair en Easyjet tegen. Hier zijn dat AirAsia en Lion, die vinden dat tegenwoordig iedereen kan vliegen. Vraag maar de piloten.

hailandCambodjaMap Vanuit de lucht ziet Cambodja er interessant uit. Maar het zijn eerste indrukken en die kunnen later tegenvallen. Het regent hier veel en vanuit de lucht zie je dan ook veel water, veel bossen en ten dele ziet dat er zelfs nog redelijk ongerept uit. Bijna geen wegen, weinig huizen en grote stukken land waar je geen vierkante landbouwgronden ziet, maar juist grillige vormen. Als je de natuur haar gang laat gaan zijn verdwijnen alle rechte lijnen. Zoals Spock het ooit zei: onbeperkte combinaties en eindeloze verscheidenheid. Ik mag ‘m wel :-).

Vanuit de lucht een goede eerste indruk dus. Maar vanaf de grond dan? Siem Reap is niet de hoofdstad van Cambodja, maar wel het dorp dat sinds de aanvang van de restauratie 25 jaar geleden is uitgegroeid tot een voor Cambodja redelijke stad met een eigen luchthaven alle vooral toeristen (vooral Chinezen) te kunnen ontvangen, want die zijn hier volop te vinden. Wat ons, rondkijkende vanuit de tuktuk op weg naar Shelby’s Treehouse (waar we deze week zullen verblijven) opviel was dat het straatbeeld op een aantal punten contrasteerde met dat van Indiase steden…

traatbeeld_SiemReap 1. Het is chaotisch en druk, maar er wordt niet getoeterd. Sterker nog, het verkeer maakt bijna geen lawaai! Even vroeg ik me af of het dan electrisch reed. Daar beginnen we in Nederland al wat aan te wennen. We moeten het nog even navragen bij Helen en Carl van de Treehouse, maar het lijkt erop dat hier een wet geldt: Knalpotten verboden! Hoe dan ook, ze maken nauwelijks herrie. Alleen de tuktuks knorren nog wat. Wat een verademing vergeleken bij India, waar we gek werden van alleen al de herrie op straat.

2. Het is hier redelijk groen, dus veel bomen in het straatbeeld. Je hoort zelfs vogels. Heerlijk. Goed teken. Dat betekent ook dat er vermoedelijk minder insecten te vinden zijn, want die worden indirect door de vogels, die van bomen houden, afgeremd.

3. De mensen zijn, zoals ons al werd verteld, werkelijk vriendelijk. Het doet hier erg veel denken aan Vanuatu, waar de mensen ook veel glimlachen en elkaar met respect bejegenen.

4. Er zijn opvallend veel jonge mensen hier, maar heeft een reden, waar ik later nog wel op terug kom.

Omgeving van The Shelby Tree House
Omgeving van The Shelby Tree House

Onze eerste indruk is dus een positieve… Het is een land in opbouw, waarbij het weliswaar chaotisch overkomt, maar dit relatief rustige straatbeeld had ik niet verwacht. Mensen hebben wellicht geen geld voor auto’s, maar… waarom zou je hier een auto willen? De straten zijn er niet op berekend en je kunt je veel sneller verplaatsen met een scootertje. Nu nog even overschakelen op e-scoots die je met zonnecellen kunt opladen en je bent zelfs onafhankelijk van benzine. Lijkt me wel wat!

https://akaija.com/wp-content/uploads/2018/02/honden_SiemReap-143x300.jpg ruiden_aan_prikkeldraad Wat valt ons verder nog op? Want eerste indrukken vallen je na een paar dagen niet meer op tenslotte. Er lopen hier overdag veel honden rond en ik zag eerst helemaal geen katten. Vreemd, dacht ik, Hebben de honden de katten…? Deze honden zien er vrij goed uit. Ze lijken allemaal ergens thuis te horen en wat me de eerste nacht al opviel was dat er geen blaffende en vechtende hondenroedels door de nachtelijke straten trokken, hetgeen ik in Indonesië meegemaakt had. Bij het zien van de vele honden verwachtte ik dat, maar dat viel dus mee. Wat we wel horen zijn de nachtelijke kattenacties. Dus die zijn hier wel degelijk. Nachtdieren… had ik kunnen weten.

De Cambodjanen lijken, zoals Marianne al gelezen had, inderdaad wat behoudend. Toeristen zie je vaak met blote lichaamsdelen lopen, maar de Cambodjanen niet. Ze lijken ook terughoudend om elkaar openlijk genegenheid te tonen. Nou is Nederland daarin nogal vrijgevochten natuurlijk, vandaar dat het ons opvalt.

Wat ook opvalt is het respect betonen aan elkaar. In plaats van elkaar een hand geven brengen ze hier de handen vlak voor hun gezicht kort tegen elkaar en met een kleine hoofdbuiging of hoofdknik naar je toe. Dat, zo hoorden we van Helen en Carl, is een niet zo heel oude gewoonte. Vroeger betuigden de mensen zo hun eerbetoon (of onderdanigheid) aan de koninklijke familie van Cambodja. Maar het mooie is dat ze nu ook voor elkaar doen. Het is nu zeker geen onderdanigheid, maar juist respect naar elkaar betonen. Hoe hoger je daarbij je handen houdt en hoe duidelijker de hoofdbuiging geeft de mate van respect aan.

Maar toen hoorden we iets dat ons op onze plek zette… Noj, de vrouw die hier de huishoudelijke taken op zich genomen heeft, maakte dit gebaar naar ons toe ook, waar Carl en Helen bij waren. Ze zeiden dat ze haar dat nog nooit tegen iemand hadden zien doen. Maar wat wil het geval…. Alle eerdere bezoekers hier waren jongere mensen. Het is hier eerder een backpackers-onderkomen dan een sjiek Chinezenresort, dus komen er veel jonge mensen. Tegen die mensen maakt zij als volwassen vrouw dit gebaar niet. Tegen ons wel. Hmm…. zegt dat iets over hoe oud wij al zijn? :-).

Maar ze vergoelijkten het heel mooi: “Jawel, maar jullie hebben een jonge energie hoor!”

Geruïneerde Chrams

Gemengde gevoelens…

De verwachtingen die ik had kloppen niet met de werkelijkheid zoals die zich manifesteerde toen we, na een dag acclimatiseren, eerst Angkor Wat bezochten. Totaal niet. Integendeel… we zijn zwaar onder de indruk van wat we hier zien. Wat we hier zien kun je je thuis vanachter je computer niet voorstellen. Zo groot, en zo oud! Maar… laten we eerst wat algemene informatie geven over wat Angkor nu eigenlijk is. En wàt… is Angkor Wat? Bij mij viel het kwartje ook niet gelijk.

5 van de 72 tempels van Angkor
5 van de 72 tempels van Angkor

Angkor is een tempelcomplex dat wel 1000 km2 groot is en bestaat uit precies 72 tempels, een belangrijk getal. Maar het woord ‘tempel’ dekt niet helemaal de lading, niet in de Nederlandse taal tenminste. Kremlin zou een beter woord zijn, maar die naam heeft ook een bijklank. ‘Chram’ zou ik een beter woord vinden: een door de samenleving omhuld hart.

Angkor Wat van bovenaf gezien
Angkor Wat van bovenaf gezien

Angkor Wat heeft een totale omvang van ± 1,5 x 1,5 km. Net zoals de oude Kremlins in Rusland zijn het ommuurde stukken land waarop heiligdommen staan, waar mensen samenkomen om het contact met de Spirits aan te gaan, waar ceremonies gehouden worden, waar wellicht feestelijkheden plaatsvonden. Oorspronkelijke Kremlins, Chrams, oude kathedralen, piramides, steencirkels, etc. overal ter wereld zijn met de kosmos verbonden. Ze zijn vaak uitgelijnd op elkaar, met de sterren, met energieën van de Aarde en er komen steeds meer aanwijzingen dat ze zijn zodanig zijn gebouwd dat ze de energie van de kosmos geleiden en harmoniseren, zodanig dat deze energie de mensen en de natuur ondersteunt of versterkt. Pure, ongeharmoniseerde kosmische energie hoeft niet gezond voor mensen te zijn. Door de bouwwijze, door uitlijning, door specifieke details aan te brengen werd deze energie geleid, gefilterd, versterkt of afgezwakt en kan zo ten goede komen aan de mensen, de natuur, mogelijk zelfs aan het leven op Aarde als geheel.

Angkor Wat is de meest bekende Chram van Angkor en ligt het dichtste bij de stad Siem Reap. Angkor Thom bevindt zich, vanuit Siem Reap bezien, daar vlak ‘achter’. Om er te komen moet je in de stad Siem Reap eerst een ticket kopen, voor 1, 3 of 10 dagen. Een ticket van 3 dagen, zoals wij kochten, kost 62 dollar p.p. Dat is nogal een bedrag, zelfs voor Europese begrippen, maar het geeft je toegang tot alle tempels van Angkor. Daarnaast heb je nog een tuktuk met chauffeur nodig of, wat de meeste toeristen doen, een georganiseerde bustoer, want lopend ga je niet veel zien en fietsend heb je een flinke conditie nodig in deze hitte om voldoende te kunnen zien. Of je moet genoegen nemen selfies schieten voor de tempels. De meeste toeristen en zeker de Chinese en Japanse doen niks anders. De tempels lijken hen niet te interesseren, hooguit voor hun eigen ego.

Er zijn vast velen die het zo niet doen, maar die vallen niet op.

Eén van de toegangspoorten tot het terrein van Angkor Thom. Links en rechts langs de weg trekken de deva’s en asuras aan de naga (slang)
Eén van de toegangspoorten tot het terrein van Angkor Thom. Links en rechts langs de weg trekken de deva’s en asuras aan de naga (slang)

De Angkor tempels worden toegeschreven aan de Khmers, de inheemse bevolkingsgroep van Cambodja. Denk nu niet, bij het lezen van het woord ‘Khmer’, zoals ik enige tijd geleden nog deed, aan ‘Rode Khmer’. Dat was ‘slechts’ een splintergroep onder leiding van Pol Pot, verantwoordelijk voor de genocide op de Cambodjaanse bevolking, de Khmers. Pol Pot wilde een boeren-slavenstaat en vermoordde bijna elke intellectueel, bijna alle Boeddhisten en bijvoorbeeld ook mensen met brillen omdat die er intelligent uitzagen.

Angkor Wat bij dag.
Angkor Wat bij dag.

Het gevolg is dat de 50% van de huidige bevolking anno 2018 van Cambodja jonger is dan 22 jaar! Kun je nagaan hoe dat 5 jaar geleden was. De bevolking bestaat voor 90% uit Khmers.

Surf je het internet erop na, dan wordt algemeen aangenomen dat de Khmers Angkor gebouwd hebben, en dat Angkor de grootste pre-industriële mega stad ter wereld was, met als bloeitijd ruwweg de 9e tot de 15e eeuw. Je kunt er b.v. vinden dat ‘Angkor’ city betekent en een afgeleid Sanskriet-woord is van ‘nagara’. ‘Naga’ betekent trouwens ook slang en de slang of het serpent is beslist een zeer belangrijk symbool in heel Angkor.

De sterren zijn niet gefixeerd aan de hemel. In de loop van de eeuwen verschuiven ze. De rode cirkel toont de 26.000 jarige precessie cyclus
De sterren zijn niet gefixeerd aan de hemel. In de loop van de eeuwen verschuiven ze. De rode cirkel toont de 26.000 jarige precessie cyclus. Polaris is de poolster anno 2018. Thuban (ook ‘De Staart van het Serpent’ genoemd) was de poolster zo’n 6000 jaar geleden.

Onderzoeker en schrijver Graham Hancock[1] heeft in samenwerking met PhD. John Grisby ontdekt dat Angkor al duizenden jaren eerder zou kunnen zijn gebouwd. Zij ontdekten dat de uitlijning van de fundamenten van de verschillende Angkor tempels uitgelijnd kunnen worden op het sterrenstelsel Draco of Draconis. In de plattegrond van de 72 tempels kun je de constellatie Draak terugvinden, alleen klopte de tijdsberekening niet. Ze pakten er een computerprogramma bij om de sterrenhemel door alle tijden heen te visualiseren en kwamen tot de conclusie dat als ze de sterrenhemel terugdraaiden naar 10.500 v. Chr. de sterrenposities van Draco overeenkwamen met de uitlijning van Angkor.

oordelijke Poort van Angkor Wat, geflankeerd door de slangen of serpenten links en rechts.
Noordelijke Poort van Angkor Wat, geflankeerd door de slangen of serpenten links en rechts.

Opmerkelijk genoeg had Robert Bauval[2], een collega van Graham Hancock zeg maar, dat jaren eerder al ontdekt voor de sterren-uitlijning van de piramides van Egypte. Dezelfde soort uitlijning, terug te voeren naar precies dezelfde tijd: 10.500 voor Christus, maar met het sterrenbeeld Orion als focus. Je zou denken dat de bouwers van de piramides en die van Angkor dezelfde waren of in elk geval tot hetzelfde volk behoorden.

De Khmers waren er toen nog niet, zij komen van elders: immigranten dus. Wie er wel woonden, wie de werkelijke bouwers/ontwerpers/grondleggers waren van Angkor en van de piramides en waar dus ook de Akaija mogelijk mee verbonden is kunnen we niet zeggen. Graham Hancock zegt: “Het Angkor dat we nu zien, is minder dan 1000 jaar oud. Maar het patroon van de tempels op de grond weerspiegelt het sterrenstelsel Draak 10.500 voor Christus.”

Waar het op lijkt is dat de fundamenten en delen van de huidige Angkor-bouwwerken origineel zijn, maar dat de meeste decoraties en reliëfs van latere datum zijn. Vergelijk het met b.v. de Germaanse heiligdommen in Europa, die meestal ook op bepaalde manieren uitgelijnd zijn. Later werden juist op die plaatsen kerken en kathedralen gebouwd. Zo lijkt het alsof de nieuwe religie de oorspronkelijke is. Mensen vergeten de geschiedenis, de geschiedenis wordt legende, de legende wordt een mythe en uiteindelijk weet niemand meer waar het ooit begonnen is, waar we vandaan kwamen en wat we hier nu eigenlijk kwamen doen als ras.

Overal rondom Angkor Wat zie je deze ‘balustrades’. Het is het lijf van de draak of het serpent, dat helemaal rondom de centrale torens van Angkor Wat ‘gewikkeld’ is.
Overal rondom Angkor Wat zie je deze ‘balustrades’. Het is het lijf van de draak of het serpent, dat helemaal rondom de centrale torens van Angkor Wat ‘gewikkeld’ is.

Op Aneityum was dit ook gebeurd: missionarissen bouwden de kerken op de heilige ceremoniële plaatsen van de inheemsen. In de tradities en in de taal zijn nog restanten terug te vinden van contacten met mensen elders op de wereld. Wij proberen door dit bos de bomen te zien, maar dat valt in Angkor beslist niet mee.

Gisteren bezochten we Angkor Wat, omdat die tempel voor ons onderzoek vermoedelijk de belangrijkste tempel hier is, maar dat komt misschien ook omdat ‘iedereen’ daarheen gaat. Angkor Wat is gewoon het bekendst en de foto van de drie ‘torens’ (er zijn er overigens vijf) met de Zon erachter kent vrijwel iedereen.

De tuktuk-chauffeur kwam ons ophalen en bracht ons eerst naar de ticket-office en vervolgens terug over dezelfde weg naar Angkor, een afstandje van 7 kilometer ten noorden van Siem Reap. Dat brengt je buiten de stad al direct in een oerwoudachtige omgeving: tropische bomen en akkertjes met van allerlei grootbladige groenten en planten. Dan komen we aan een brede strook water, die je als een slotgracht zou kunnen beschouwen. Echter… die ‘slotgracht’ is maar iets van 190 meter breed en lijkt zich naar links en naar rechts minstens een kilometer verder uit te strekken: kaarsrecht. Wat voor een kasteel moet daar dan door ‘beschermd’ worden? Dat ‘kasteel’ zagen we namelijk niet, alleen een tempelachtige muur aan de overkant: mijn eerste aanblik van een Angkor-bouwwerk. Een nieuwe ‘eerste indruk’ dus, en deze kwam binnen. Mijn gevoel was: dit ken ik! Hier zijn we geweest! Het doet vreemd mysterieus aan… niet duister, maar ook niet licht. Vreemd en bijna cryptisch ongrijpbaar.

Officiële toegangsbrug tot Angkor Wat
Officiële toegangsbrug tot Angkor Wat
Tijdelijke pontonbrug bij Angkor Wat
Tijdelijke pontonbrug bij Angkor Wat

We rijden dus eerst een kilometer naar links langs de ‘slotgracht’, maken een haakse bocht naar rechts en komen een kilometer verderop bij de hoofd-toegangsweg naar Angkor Wat uit. Daar bevindt zich een stenen brug over de slotgracht, die vanwege restauratiewerkzaamheden niet betreden mocht worden. Derhalve was er een plastic-pontonbrug naast gelegd, breed genoeg om een enorme mensenmassa toegang te bieden.

We betalen de chauffeur een paar dollar en lopen de brug over, onder de indruk van de merkwaardige ommuring van… de Chram Angkor Wat. Een trappetje over, een nauwe tunnel in richting het licht aan het eind en als we eruit komen zien we een lange brede laan met in de verte de typische en o zo herkenbare torens van de centrale tempel van Angkor Wat. Wat ontzettend groot is dit!! We konden ons daar thuis geen voorstelling van maken. De aantallen toeristen die hier naar binnen lopen zijn enorm. Alle afstanden zijn enorm. Wie hebben dit, in godsnaam gebouwd? Waarom zo groot? Waarom überhaupt? Wat is dit?! Was dit een megacity van voor de industriële revolutie? Waar zijn dan de restanten van de huizen?

Het terrein van Angkor Wat
Het terrein van Angkor Wat

Vragen, indrukken, vermoeidheid, overprikkeling door de vele vaak respectloze houding van toeristen. Massa’s verkopers en kraampjes. Begrijpen doen we hun aanwezigheid maar al te goed, maar eigenlijk horen ze hier niet. Dit zou een gewijde plek moeten zijn waar stilte heerst en niet het lawaai van luidsprekers, marktkooplui, trommels en massa’s kwetterende toeristen, waar ook wij deel van uitmaken, al kwetteren we niet.

Ons doel was om hier iets te hopen te ontdekken dat op een of andere manier met de Akaija te maken heeft. Waar het op lijkt is dat de meeste oude sporen verdwenen zijn. De reliëfs zijn typisch Hindoeïstische taferelen, en veel ervan vertonen eindeloze oorlogsverslagen, onderdrukking en bijna sexuele lichaamshoudingen. Niet bepaald vredelievend en zeker niet opbeurend of verlichtend, hetgeen je in een tempel als deze juist zou verwachten. Waren die reliëfs er duizenden jaren geleden ook? Ik kan het me niet voorstellen. Het rijmt niet.

iMac HD Wim:Users:wimroskam:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-01 om 17.51.25.png

Maar volgens Graham Hancock zijn de fundamenten 10.500 jaar oud en zijn de tempels erop rond de 1000 jaar geleden daarop gebouwd. Dat zou kunnen kloppen, want we zijn ook in contact met dhr. Axel Klitzke[3]. Axel was een bouwtechnisch ingenieur en kan op een ongekende manier met getallen en heilige geometrie werken. Toen hij door Michael Vogt van Querdenken.TV[4] gefilmd werd tijdens een reis naar Angkor zag hij direct dat de fundamenten van sommige tempels van een andere datum moesten zijn dan wat er op die fundamenten gebouwd is. Ze klopten niet goed met elkaar. Ook hij spreekt over latere invloeden. Bovendien legt Axel uit hoe ondanks dat de huidige Angkor Wat tempel nog hele bijzondere wiskundige mysteries verbergt die duiden grote bouwkundige precisie, gebruikmakend van Heilige Geometrie, net zoals dit bij de Egyptische piramides het geval is.

Hoe dan ook… Angkor heeft flink te lijden gehad van klimaatinvloeden, wellicht ook van aardbevingen en zeker van restaurateurs die bijna alle ‘ramen’ of openingen hebben dichtgemetseld. Ze voorkwamen daarmee instortingsgevaar. Oorspronkelijk bevonden zich in elk raam een aantal ‘steen gedraaide’ spijlen. We vermoeden dat de vorm van de ribbels van deze spijlen niet een toevallige versiering is, maar tot doel heeft energie te harmoniseren en naar de Aarde toe te geleiden, maar dan kom je op het terrein van de radiësthesie waar we hopelijk in Egypte meer over te weten zullen komen. Wat ook opvalt is dat de buitenste steenblokken van een massieve steensoort zijn, maar dat zich daarbinnen zeer poreuze, lava-achtige blokken bevinden. Wat is origineel? Geen idee, maar apart is het wel.

Het Karnen van de Oceaan van Melk / The Churning of the Milky Ocean / Samudra Manthan
Het Karnen van de Oceaan van Melk / The Churning of the Milky Ocean / Samudra Manthan

Enig onderzoek toonde aan dat deze blokken geen lava-gesteente zijn, maar een naam hebben: lateriet. Dat is een in de tropen veel voorkomende steensoort die relatief licht is.

We liepen naar het binnenste van het binnenste en nergens lijken kamers of hallen te zijn: alleen zuilengalerijen, doorgangetjes, binnenplaatsen, trappen, vensters met pilaren en heel veel reliëfs en symbolische gegraveerde patronen. Dus dit is of was het hart van een stad, omringd door de samenleving. Een chram dus. Maar wat deden ze hier? Hoe werd Angkor Wat gebruikt door mensen?

In het binnenste van de muren wordt zeer poreuze steensoort: lateriet.
In het binnenste van de muren wordt zeer poreuze steensoort: lateriet.

Omdat we er thuis al veel over hadden gehoord waren we naar iets specifieks op zoek, met de vreemde Engelse titel ‘The ‘Churning of the Milky Ocean’, hetgeen je kunt vertalen als ‘Het Karnen van de Oceaan van Melk’. Dat is niet zomaar een naam en het verwijst ook niet naar zomaar een reliëf. Het gaat om een lang reliëf dat zich ergens in de eindeloze zuilengalerijen moet bevinden. Wij vonden het pas nadat we helemaal rond waren gelopen, terwijl we maar even opzij hadden kunnen stappen om het gelijk te kunnen zien, maar kennelijk ‘moesten’ we eerst helemaal rond. Ik kom daar nog op terug. We hebben besloten om speciaal hiervoor later een extra bezoek aan juist deze tempel te brengen, want hier is hier iets bijzonders mee.

We brachten ook een haast verplicht zonsopgang-bezoek aan Angkor Wat. Dat betekent om 04.20 opstaan, om 05.00 in de tuktuk en in het donker op weg naar Angkor Wat om te midden van wel 1000 toeristen de zon vanachter de 3 (maar het zijn er 5) torens de zon te zien opkomen. Alléén op 21 maart en 21 september komt de zon vanaf een sleutelpositie precies op lijn met bepaalde torens. Deze zon kwam maar niet op. Ja, hij kwam wel op, maar ergens achter de wolken. Niet erg zinvol dus. Moesten wij en al die andere toeristen hiervoor zo vroeg uit bed?

Zonsopgang bij Angkor Wat
Zonsopgang bij Angkor Wat

Ta Prohm

Onze tuktuk-driver reed ons vervolgens naar Ta Prohm, de jungle tempel, maar eigenlijk is het de door de jungle veroverde tempel. Die maakte indruk! De film Tomb Raider werd hier opgenomen, niet eens zo lang geleden. We gaan die film maar eens kijken nu we dit gezien hebben. Als je praat over ruïnes… dit zijn ze! Laat de foto’s voor zich spreken.

Na Ta Prohm bracht de driver ons naar Angkor Thom. We hadden ons daarvan, persoonlijk geadviseerd door Graham Hancock (hij heeft enkele jaren geleden na een lezing een Akaija van ons gekregen ), iets meer van voorgesteld. Marianne was al over haar grenzen heen gegaan: haar knie werkte niet mee en ze was moe.

Ik kon nog wel even mee en heb in m’n eentje wat rondgelopen, over de hoofden van de toeristen heen zogezegd. Wat een drukte! Wat me vooral opviel en ook teleurstelde waren de talloze uitgehakte hoofden van wat ooit de Khmer-koning Jayavarman VII is geweest. De Khmer-koningen noemden zichzelf god-koningen. Nederlanders zijn een eigenwijs volkje en niet snel de indruk van gezag, dus ik kon het niet laten te denken of hij toen soms al een soort van iphone had en nu dus de bedenker van de selfies is. De talloze toeristen hier doen hem in elk geval massaal na.

Angkor Thom

ngkor Thom Deze tempel viel dus tegen, maar we waren moe, het was warm en dus gingen snel terug om ‘thuis’ bij te komen.

iMac HD Wim:Users:wimroskam:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-02 om 13.27.14.png Later hoorden we van mr. T, die we straks nog zullen introduceren, dat er een hele bloedlijn van Khmer-koningen is geweest, die allemaal hun stempel wilden drukken op Cambodja, en een van de manieren was om een tempel ter ere van zichzelf te maken, liefst imposanter dan die van z’n voorganger. Het kan zijn dat ze gebruikt hebben gemaakt van de restanten en fundamenten van reeds aanwezige tempelruïnes. En het kan zijn dat ze die ruïnes hebben herbouwd naar beste kunnen met hier een daar wat vrijheden zoals hun eigen beeltenis aanbrengen in de torens. Dat lijkt mij het meest voor de hand liggend, maar het blijft speculeren wat er toen werkelijk is gebeurd.

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-02 om 14.43.11.png Al met al een zeer geslaagde dag, vol indrukken en gemengde gevoelens. Indruk maken doet Angkor absoluut! Zoiets groots hebben we nog nooit gezien. Maar die gemiste zonsopgang zat ons nog dwars. Het was mij al opgevallen dat de zon elke dag onzichtbaar opkwam in een bewolkte lucht, maar meestal onderging in een heldere lucht. Veel toeristen hier worden door touroperators verleid om naar een speciale zonsondergang te gaan bij de Phnom Bakheng tempel, vlakbij Angkor Wat. Maar vanaf daar zie je de zon misschien heel mooi ondergaan, maar dan niet achter de torens van Angkor. Als toerist moet je vooral zelf nadenken en dus besloten we om aan het eind van de dag aan de oostelijke zijde van Angkor Wat te gaan. Daar stelden we de fotoapparatuur op en we hebben de mooiste zonsondergang beleefd die maar mogelijk is op deze plek in deze tijd van het jaar, met bijna geen toeristen. Er was alleen geen spiegelend meertje hier, maar dat maakte voor ons niet uit.

 

Ankerpunt Angkor

Akaija goes Angkor, dinsdag 6 februari 2018

Is Angkor een Ankerpunt?

Er is iets geks met die naam ‘Angkor’ of zoals het hier soms wordt geschreven: Anchor. Die naam lijkt afgeleid van het Engelse woord anchor dat ‘anker’ betekent, een leuke taalspeling omdat wijzelf Angkor steeds een ankerpunt van de Akaija-Iloa rond de wereld noemen. De naam Angkor vind ik overigens een wat donkere, haast naargeestige klank hebben, al sinds ik het lang geleden voor het eerst hoorde noemen, toen ik nog klein was. En dan had je nog die rode Khmers die steeds maar in het nieuws waren, helemaal fout. Toch zien de tempels eruit zoals ze klinken: donker en een spookachtig, maar dat kan allemaal op hol geslagen fantasie zijn.

Wij komen hier om iets over de Akaija te ontdekken en ofschoon we allebei al heel lang het gevoel hebben van ‘hier moeten we heen voor de Akaija’, is het nog maar de vraag of onze fantasie niet werkelijk op hol geslagen is. We zeggen tegen de mensen hier dat we onderzoekers zijn en dat we een boek schrijven over wat we ontdekken. Dat klinkt leuk, maar het is wel degelijk waar. Alleen zou het wel heel fijn zijn als deze reis daar werkelijk iets aan bijdraagt, anders krijgen we vragen van de belastinginspecteur .

Angkor allereerste indruk (zuid-poort) voor de meeste mensen.
Angkor allereerste indruk (zuid-poort) voor de meeste mensen.

Hoe ga je dan te werk om iets te vinden als je niet weet waar je moet zoeken, niet eens weet waarnaar je moet zoeken? We wisten zelfs niet zeker of Angkor Wat wel de juiste tempel was voor antwoorden. En het is nogal een groot gebied hier: 1000 km2. Een speld in een hooiberg vinden gaat misschien nog makkelijker. Je neemt een sterke magneet of metaaldetector en als je maar volhoudt komt die speld beslist tevoorschijn.

Opvallend ook was dat iedereen die we op voorhand hadden benaderd voor advies het liet afweten. Ofwel, dit is een reis geworden waarbij we werkelijk op ons gevoel moeten afgaan. We moeten leren erop te vertrouwen dat we geleid worden door onze vrienden in Spirit. Alleen leggen die geen reisgids neer met opmerkingen als: “Ga naar de Noordoostmuur van Angkor Thom, 2 meter links uit de hoek, 3e steen van boven, schuif die 3 cm naar links. Daar staat een symbool dat je nodig hebt voor het oplossen van de puzzel die je morgen tegenkomt.” Dat soort dingen vind je alleen in het dagboek van Indiana Jones of in de laatste adventure game op je Xbox, en neem dan bij voorkeur een Tomb Raiders Adventure.

Maar… we hebben al heel wat meegemaakt en weten intussen uit eigen ervaring dat ‘ze’ in staat zijn om ons zo nodig tot op de milliseconde nauwkeurig getimed dingen te laten doen die alleen kunnen gebeuren op dat éne moment, op die éne plek, met die éne persoon die je nog nooit eerder gezien hebt, maar die juist op dat moment voorbij kwam om jou iets te vertellen dat je ergens op wijst dat je anders nooit zou hebben geweten. Die éne milliseconde kan je hele leven vanaf dat moment veranderen. Denk maar aan hoe mensen elkaar soms onder de meest onwaarschijnlijke omstandigheden voor het eerst ontmoeten om later te trouwen. Ze, die ‘jongens’ daarboven, kunnen voor Cupido spelen als dat nodig is. Maar als ze dat kunnen, dan kunnen ze nog veel meer, alleen zijn we ons dat maar zelden bewust. Voor ons nu is het de kunst om werkelijk het vertrouwen te hebben dat we geleid worden. Maar dat viel niet mee. Ik was in elk geval heel nerveus toen we aan deze reis begonnen.

'Onze’ kamer in The Shelby Tree House
‘Onze’ kamer in The Shelby Tree House

De hosts van The Shelby Treehouse, Helen en Carl, zijn vriendelijke mensen en spreken uitstekend Engels. We vertelden hen over het doel van onze reis en vroegen hen of ze heel toevallig iemand kenden die veel over Cambodja wist. Op Aneityum werd ons zo iemand in de persoon van storyteller Neriam Tamathui bijna ons in de schoot geworpen. Zo gemakkelijk kwamen er nu niet vanaf en dus vroegen we hen ernaar.

Nou waren ze een paar dagen geleden juist ergens wezen midgetgolfen en ze hadden een tijdje met de eigenaar gesproken, uiteraard met als doel om hun gasten advies te kunnen geven. Toen merkten ze dat de eigenaar van die golfclub, Angkor Wat Putt, graag over Cambodja sprak en er opvallend veel over bleek te weten. Voor 2 dollar p.p. konden we zelfs worden opgehaald door een tuktuk, dus waar zouden we moeilijk over doen? Dit leek ons dus een strak plan, maar we waren het 2 dagen later, overladen met indrukken van alle tempels, alweer bijna vergeten. Marianne dacht er ineens aan en zei: “Dat kan weleens die aanwijzing zijn die we nodig hebben! Die moeten we niet laten liggen.”

“Oops, ja, da’s waar ook,” dacht ik. “Je hebt gelijk! Dat zou niet slim zijn.”

olfen in... Angkor? Golfen als middel om Angkor te bestuderen is niet de meest voor de hand dagbesteding voor een toerist in Angkor. Apeldoorn heeft tenslotte ook midgetgolfbanen en daar ben ik nog nooit geweest, maar deze baan had iets dat ik in Apeldoorn niet verwacht tegen te zullen komen: vernevelaars voor het gras en om de spelers af te koelen… heel slim. Maar veel interessanter waren de replica’s van diverse Angkor-tempels die we bij de banen zagen. De eigenaar moet wel een affiniteit met de Angkor-tempels hebben.

Replica van Angkor Wat
Replica van Angkor Wat

We vermaakten ons prima en na een ronde langs holes, en een desillusie verder omdat we er niets van bakten, schoven we aan tafel met de eigenaar van Angkor Wat Putt (http://www.angkorwatputt.com), met de passende naam: Mr. Tee Tam.

Tee is eigenaar van een golfcourse? Die man is geboren voor dit vak. Ik kan het niet laten… vanaf nu heet hij in ons verslag mr. T. Leuke man trouwens, heel sympathiek. Wat blijkt nu? Hij is opgeleid tot tourist guide door de National Heritage Trust van Angkor en dat is niet zomaar een baantje. Angkor is het visitekaartje van Cambodja en je moet een gedegen kennis hebben van de cultuur en geschiedenis van Angkor en 4 talen spreken voordat je aan het werk kunt. Er komen hier tienduizenden mensen per dag! Tussen haakjes… we hebben alle lof voor uitstekende organisatie van de World Heritage Site Angkor, onder auspiciën van UNESCO. Het is schoon, de gidsen zijn vriendelijk, de wachters zijn oplettend, maar toch onopvallend, er wordt hard gewerkt hier en de mensen zijn trots op hun erfgoed. Heel Siem Reap staat in het teken van Angkor. Het leeft! Hooguit zijn er wat teveel toeristen, maar aan de andere kant… het is een megagroot gebied hier en als je maar even de moeite neemt kun je ze goed ontwijken en toch aan je trekken komen.

https://akaija.com/wp-content/uploads/2018/01/Akaija-Iloa-met-punten-284x300.png Het duurde even voordat hij geïnteresseerd begon te raken in wat wij hem vertelden: dat Angkor een ankerpunt is van een ring van duizenden jaren oude megalithische bouwwerken rondom de wereld, één van de 5 hoofdlocaties zelfs. Dat je rondom elk ankerpunt cirkels kunt maken die tot aan het volgende ankerpunt reiken en dan de vorm van de Akaija-Iloa krijgt. Het duurt even voordat je zoiets begrijpt en nog langer voordat je de strekking daarvan begint te zien. Maar dat zijn we gewend, dus geen haast, en uiteraard was het geen probleem om foto’s en documentatie op de computer te voorschijn te toveren.

Mr. Tee Tom van Angkor Wat Putt
Mr. Tee Tom van Angkor Wat Putt

Na enige tijd leek hij ons een beetje te begrijpen, maar hij kon toch niet direct het verband zien tussen de Akaija en Angkor. Kennelijk moest het eerst bij hem bezinken. Net als op Aneityum komen we met een verhaal aan dat ‘zijn’ geliefde Angkor in een heel ander daglicht zet dan hij tot dat moment had geleerd en aangenomen. Nieuwe inzichten aanhoren is één ding, maar als die nieuwe inzichten anders zijn dan bestaande inzichten stuit je onherroepelijk op weerstanden. Zulke informatie moet eerst op waarde geschat worden en dat proces vraagt tijd.

Maar langzaam begonnen wij te begrijpen dat ons bezoek twee kanten heeft. Wij waren er vanuit gegaan dat we iets moesten ontdekken, zoals kennis of inzicht. Ons bezoek heeft blijkbaar ook tot doel dat we onze kennis van andere plekken hier komen delen. Zó komt deze gekantelde evenaar tot leven! Want Mr. T. mocht dan wel een Angkor-kenner zijn, maar van onderzoekers zoals Graham Hancock, Robert Bauval, Axel Klitzke, Jim Alison[1], Jacques Grimault en Patrice Pooyard en het verhaal van de Gekantelde Evenaar had hij nog nooit gehoord. Dat wordt dus niet gedoceerd tijdens de opleiding tot Angkor-gids. Dat zou vanaf nu weleens kunnen veranderen, want Tee’s netwerk is groot! Hij vertelde dat hij zo’n beetje elk gids kent in Angkor. Precies de goede man dus, en eigenlijk is het alleen al daarvoor goed dat we hier zijn!

We lieten hem het vissen-symbool zien dat op Aneityum naar voren was gekomen in de vorm van hun bestuurssysteem en dat nogal een bijzondere overeenkomst te zien gaf op de wereldbol met de lijnen van de Akaija-Iloa. Maar hij kende het niet.

Het bestuurssysteem van Aneityum is exact uitgelijnd op het ankerpunt en toont het zodiac-symbool voor Vissen.

entagram Toen zag hij ineens een symbool dat ik ergens op de laptop had staan: een pentagram in een cirkel. Nou heeft het pentagram in Nederland en vooral in Duitsland een slechte naam omdat het in verband wordt gebracht met satanisme en voor het geval ook jullie terugdeinzen bij het zien van dit symbool rechts. Ik heb hier iets over geschreven op akaija.com: omgekeerd pentagram. Kort samengevat: het is maar wat je erin wilt zien. Het pentagram-symbool is niet duivels. Wat mensen ermee doen is een ander verhaal. Het is juist een uiterst belangrijk symbool dat is verbonden met de Schepping, met Heilige Geometrie, met de DaVinci Code, eigenlijk met alles. Je kunt het negatief en positief willen zien, maar begrijp in elk geval één ding. Te zeggen ‘Wij zijn één’ is een loze kreet als je niet ook je duistere kant durf te erkennen als deel van jou. Hoe je met je lichte en je donkere kant omgaat is waar het om gaat.

Buiten Europa kijken mensen heel anders naar een pentagram, want Mr. T. wees ernaar en zei: “Maar dàt symbool ken ik wel! Wacht even!”

Hij ging met z’n iphone aan de slag en toverde even later een plaatje op het beeldscherm dat ik hier even ‘geleend’ heb van diezelfde website, want dit is niet onze eigen foto. Op dit moment zijn deze sterren nergens te ontdekken in Siem Reap, want het Nieuwjaar is pas over 2 maanden, vandaar. We zagen overigens al wel de straatdecoratie-voorbereidingen, waar deze sterren ook aan komen te hangen. Hij wees ernaar en zei: “Tijdens het Cambodjaanse Nieuwjaarsfeest is dit symbool in elk huis te zien. Dat is meestal op 13, 14 en 15 april.”

Het gaat hier om een puntige versie van de Akaija-Iloa, en altijd binnen een versierde ring die alle 5 punten verbindt: de Gekantelde Evenaar. De Akaija-Iloa laat deze ring niet zien, want dat is de onzichtbare ring die, in Liefde alle andere ringen verenigt. En het is die ring die de Gekantelde Evenaar symboliseert en het is die ring dat we nu hier in Cambodja zitten! Er hoort een heel verhaal bij dat mr. T. enkele dagen later vertelde, toen we hem nogmaals bezochten en een kort interview met hem mocht opnemen. Hij kent tenslotte veel mensen en samen hebben ze heel veel kennis over Cambodja en Angkor.

Akaija-Iloa met puntenWat hij o.a. vertelde was dat de 5 punten van deze ster de 5 torens van Angkor symboliseren. De ring eromheen is het universum. Mount Meru is de verblijfplaats van de goden en de 5 torens van de Angkor symboliseren dat. Als tijdens het nieuwjaar in alle huizen van Cambodja deze sterren verlicht worden (nu electrisch, maar vroeger waren het lampionnen met olielampjes), dan vormen ze de verbinding met de sterren in het universum. Het Cambodjaanse nieuwjaar wordt elk jaar rond de 15e april gehouden, afhankelijk van de Zon en de Maan, en duurt meestal 3 dagen. Het is het grootste Cambodjaanse feest en vooral in Siem Reap gaat iedereen totaal uit z’n dak. We hebben het helaas niet zelf meegemaakt, maar uit wat we hoorden ben je ook als toerist je ‘leven’ niet zeker, maar op een hele leuke manier: iedereen wordt met poeder en met water bekogeld. Het lijkt misschien wel wat op carnaval. Het water is om je te reinigen en het witte talkpoeder symboliseert de zuiverheid.

Mr. T. vertelt dat elk nieuw jaar (Chaul Chnam Thmey) de hemel een nieuwe engel (fairy is het woord dat hij gebruikt) stuurt, die dat jaar de mensen in Cambodja ondersteunt. Voor zover wij het begrijpen zijn er 12 engelen. Nou hebben we al veel pentagrammen, pentagons en vijfpuntige sterren gezien, maar dat dit een van de prominente symbolen in de Khmer cultuur is wisten we niet. Dit symbool is op Internet heel moeilijk te ontdekken, tenzij je weet waarnaar je moet zoeken, liefst in de Khmer-taal. Hieronder zie je een video die op Internet gevonden hebben van iemand die tijdens het nieuwjaar verbaasd al die nieuwjaar-sterren gefilmd heeft.

https://youtu.be/FcbzFLE3HC0?t=16s

Bij nader inzien toch een leerzaam potje midgetgolf.

Over goden en engelen…

In het door het Christendom gedomineerde Westen worden andere religies vaak als ‘heidens’ bestempeld met de gedachte: er is maar één god en dat is ‘de Here God’. Het woord goden krijgt daardoor een ongeloofwaardige klank en er is al gauw sprake van een licht oordeel in de zin van ‘ach, ze weten niet beter’. Gaande dat we steeds meer over de wereld reizen en in contact met andere culturen komen, en dus ook met andere zienswijzen, geloofsovertuigingen, tradities, overgeleverde kennis (zoals ‘kastom’ in Vanuatu) worden we steeds overtuigder dat ‘wij’ in het Westen ‘het’ beslist niet beter weten dan mensen uit andere culturen. Het meest universele inzicht ontdekten we in het zuiden van Rusland, de Altay, waar de oorspronkelijke bewoners spreken over White Faith of Wit Geloof, waarmee een universeel concept bedoeld wordt dat de essentie van elke religie ter wereld met elkaar verbindt. Wáár gaat het nu echt om in om het even welke religie? Met die gedachte proberen we ook naar de Cambodjaanse cultuur te kijken: zonder vooroordelen. Dat valt niet mee, want we worden ons steeds opnieuw bewust hoeveel aannames we hebben die een open-mind in de weg staan. Ook blijkt keer op keer dat ons woordenboek niet toereikend is om uit te drukken wat er bedoeld wordt met woorden zoals goden, engelen, dieties, fairies, hemel, hiernamaals, spirits, etc. Als mr. T of andere mensen hier het Engelse woord gods gebruiken, terwijl zij van origine Cambodjaans spreken en wij van origine Nederlands dan kan de werkelijke betekenis veel genuanceerder zijn. Onze eigen taal, cultuur, opvoeding, onderwijs, kranten, TV etc. hebben ons denken gevormd en het is moeilijk je daarvan te bevrijden, zodat je de essentie van andere geloofsovertuigingen kunt ‘vatten’. Mr. T gebruikte bijvoorbeeld het woord fairies omdat hij geen beter Engels woord wist. Wij zouden dat kunnen vertalen als feeën, maar dan wordt het al gauw een sprookje. Zou engelen een beter woord zijn? Maar ook wij weten niet wat een engel precies is, wat ze doen, wie ze zijn. Hemelse wezens is wellicht een betere en algemenere vertaling, maar onze overleden verwanten zijn ook hemelse wezens. En ofschoon ik Linda als een hemels wezen beschouw, denk ik niet dat ze een echte engel is. Maar op een andere manier gezegd vind ik haar echt een engel . Ofwel… we komen woorden tekort.

Maar tussen de regels door begrijpen jullie denk wat ik probeer te zeggen.

We denken dat het je-bewust-worden van deze cultuurkloof belangrijk is in de zin van Akaija – Wij zijn één, vandaar dat we hier zoveel aandacht aan besteden.

Het precies uitleggen hoe de Khmers leven, hoe hun jaarkalender eruit ziet, hoe ze verbonden zijn in de Boeddhistische tradities voert hier te ver. Het is haast onbegonnen werk is om dat juist uit te leggen. Je begrijpt het vermoedelijk het beste als je hier geboren en opgegroeid bent. Eén ding is ons wel duidelijk geworden: ze zijn op hun eigen manier een zeer religieus volk en als volk komen de Cambodjanen op ons over als uiterst vriendelijke mensen waar we veel van kunnen leren.

Preah Vihear

Een van de meest noordelijke tempels in Cambodja, zo niet de allernoordelijkste, is de tempel Preah Vihear. Mr. T heeft deze tempel ook in z’n golf course verwerkt als object zoals je hieronder kunt zien.

Ook deze tempel behoort tot Angkor, maar om er te komen moet je zo’n 200 km rijden. Nou zijn de wegen hier in goede staat, maar het zijn geen autosnelwegen. Ofwel, je kunt er elk vervoersmiddel tegenkomen, meestal scootertjes, wat minder vaak auto’s, tuktuks, vrachtwagens, fietsers en tenslotte de trekkertjes met laadbak in alle soorten en maten, vaak met uitlaat naar boven, zodat de chauffeur op bak erachter de uitlaatgassen gelijk weer kan filteren met z’n eigen longen.

Replica van Preah Vihear in Angkor Wat Putt
Replica van Preah Vihear in Angkor Wat Putt

We wisten van de website van mathematicus Jim Alison, die dit berekend had, dat de lijn van de gekantelde evenaar ofwel precies over de tempel Angkor Wat liep, ofwel over de tempel Preah Vihear. Ons gevoel was dat Preah Vihear belangrijk was om te bezoeken en dus hadden we er het extra geld en de lange rit van ruim 3 uur heen en 3 uur terug voor over.

De nacht ervoor had ik iets gedroomd waarvan ik me alleen kon herinneren dat ik een soort van onderhoud had met Linda. Wat we daarbij besproken hebben weet ik helaas niet, maar wat me bijbleef was een blij gevoel van opgeladen te zijn. Misschien wist ze dat ik dat die dag nodig zou hebben. Wat ik namelijk niet verwacht had was een rit van 200 km door een totaal verwoest land. Iedereen weet uiteraard van de Khmer-oorlog en de massaslachting. Gelukkig is dat nu verleden tijd. Cambodja krabbelt op en de mensen leven weer. Er is vrede en wij voelen ons hier veilig. Het is een bijzonder land, maar wat er op het land gebeurt is hemeltergend. Alle bossen zijn verbrand. En het afbranden ervan gaat nog steeds door!

Let wel… het zijn niet alleen de bermen die branden.

Zo ziet er het uit over 200km in het noorden van Cambodja… platgebrand en weer wat groen zover als het ook kan kijken, met rookpluimen in de verte. Het lijkt op voorbereiding voor monoculturen zoals cashewnoot plantages, palmolie, bananen, etc.

We zagen over 200 km geen enkel dier, afgezien van wat koeien, kippen bij de dorpen. We hebben welgeteld één vogel gezien! Het is hier zó normaal dat bos afgebrand wordt, dat men er niet eens meer over nadenkt. Marianne viel het op dat de koeien tussen de branden door lopen, helemaal gewend aan vuur! Ze weten niet beter. Helaas kunnen we geen foto’s tonen, want dat ging niet goed vanuit een rijdende auto met speciaal glas.

Akay, de sjamaan uit de Russische Altay, wiens naam met de Akaija verbonden is, vertelde in zijn lezing in München dat rijkdom in de Altay afgemeten wordt naar het aantal bomen dat iemand heeft. Niet geld, maar bomen bepalen rijkdom! Cambodja was dus ontzettend rijk in natuurlijk opzicht. Een vriend van ons in Paraguay, Andreas Pfeiffer[1], eigenaar van de Parent Tree Farm, is een specialist in het helpen herbebossen van Paraguay en doet dat grootschalig en met gedegen kennis van de Inca-cultuur op dat gebied. Ook daar was oerwoud, maar door de grootschalige kap bleef uiteindelijk zelfs de regen uit en dus ontstond er droogte die Paraguay nu enorme problemen bezorgt en waar Andreas dan weer m.b.v. weer-harmonisatie-stations met succes oplossingen voor zoekt. Maar daar is nog een lange weg te gaan. Ik hoop van harte dat Cambodja die droogte bespaard blijft.

Wat doen ze dan met die stukken verwoest land, want mensen kom je er haast niet tegen. We zagen hier en daar grootschalige aanplant van cashewboompjes, bepaalde palmsoorten, bananenbomen en vermoedelijk wordt er nog veel meer gepoot. Onze gids had het over Chinese bedrijven die hier met veel geld projecten sponsoren, maar waar de Chinezen zelf meer gebaat zijn dan de Cambodjanen. Ook The Phnom Penh Post[2] publiceert hierover. De Chinezen nemen liefst Chinezen in dienst die ze ‘importeren’ uit China. Cambodja is voor de Chinezen kennelijk een grote goudmijn die helemaal leeggehaald moet worden. Maar eerlijk is eerlijk: Europa deed precies hetzelfde in de afgelopen eeuwen en ook nu zijn onze handen in politiek en commercieel opzicht niet schoon.

Door alle ankerpunten te bezoeken, daar informatie te verzamelen en de kennis die we elders hebben verkregen op die plekken te delen wordt deze Ring van de Oudheid weer actiever en gaat dan hopelijk weer de energie versterken zoals een Akaija het energieveld, de kleuren van een mens of dier versterkt en ons verbinden met het universele weten.

Preah Vihear bestaat uit een lange ‘laan’ die diverse tempelgebouwen verbindt.
Preah Vihear bestaat uit een lange ‘laan’ die diverse tempelgebouwen verbindt.

Ook Patrice Pooyard, de maker van de documentaire over de gekantelde evenaar, die met zijn cameraploeg op veel plekken opnames gemaakt heeft, vertelde dat mensen op die ringlocaties zich bewust zijn dat ze op bijzondere plekken wonen, zonder het precies te kunnen verwoorden. Deze activatie is een proces dat tijd nodig heeft en dat we tijdens ons leven niet voltooid zullen zien, maar dat wel gebeuren ‘moet’ en waar héél veel mensen ieder op hun eigen manier mee bezig zijn.

Hoe de politieke vork in Cambodja precies in de steel zit… geen idee, maar er is hier duidelijk iets niet in de haak. Ik was en ben er nog steeds kapot van. Dit gaat me aan het hart. Cashewnoten hebben voortaan een bijsmaak. Misschien herinnerde Linda me hier wel aan in de afgelopen nacht: zie het, accepteer het, meld het, veroordeel niet, neem  alleen waar en blijf in Liefde. Laat het dan weer los ga verder. Maar genoeg hierover. Laten we verder gaan.

Preah Vihear is een merkwaardig tempelcomplex boven op een van de weinige bergen in het noorden van Cambodja. Het meeste land hier is erg vlak. Plotseling komen er enkele kleine bergen en dan is alles weer vlak. De berg waar Preah Vihear op is gebouwd is 550 meter hoog en rijst plotseling uit het vlakke land op. Het is een plek met een geschiedenis van grensconflicten met Thailand, waar de Cambodjanen niet erg mee bevriend lijken te zijn. Marianne voelde zich op dat moment niet zo goed kon helaas niet overal mee heen lopen, maar terwijl ik op blote voeten de hele tempel rondliep, kon zij daardoor juist goed invoelen. Haar conclusie was herhaaldelijk dat de energie hier werkelijk heel sterk is. Sterker dan op alle andere plekken waar we waren. Of dat wil zeggen dat deze tempel het werkelijke ankerpunt is… geen idee.

Ook hier is veel van de oorspronkelijke bouw verdwenen en zie je hindoeïstische reliëfs. Laterietgesteente lijkt in de fundamenten gebruikt te zijn, maar wat dat precies wil zeggen durf ik niet te zeggen. Ik neem het alleen waar. Veel is kapot en verdwenen. Hoe het er oorspronkelijk uitgezien moet hebben kun je wellicht afleiden van de foto die we op de midgetgolfbaan genomen hebben, want mr. T heeft de meest belangrijke tempels als miniaturen in z’n golfcourse verwerkt.

Slimme jongen, die mr. T.

4. Samudra Manthan

We schreven al dat we nog een keer naar Angkor Wat wilden zien om een speciale reden, en die was om een bas-reliëf te zien met de titel: Het Karnen van de Oceaan van Melk (The Churning of the Milky Ocean). De echte titel klinkt als: Samudra Manthan. En voor wie Hindi spreekt: समुद्रमन्थन.

Samudra Manthan (bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Samudra_manthan)

Het is een vertelling die, als je gaat zoeken, duizenden malen door talloze kunstenaars is uitgebeeld. Zo op het oog gaat het over een touwtrekwedstrijd waarbij allerlei wezens in diverse uitdossingen en functies betrokken zijn. Opvallend is de centrale rots waaromheen het touw gewikkeld is, maar als je goed kijkt is dat geen touw maar een slang. Leuk is dat sommige kunstenaars de slang op een onmogelijke manier om de rots wikkelen.

Het is een verhaal over goden, demonen, engelachtige wezens, mensen en dieren vanuit een Hindoeïstisch perspectief. Wat er precies verteld wordt is moeilijk te begrijpen en daar komt weer die cultuurkloof om de hoek kijken. Dit is een stripverhaal van toen de wereld er totaal anders uitzag, terwijl onze huidige wereld al veel te groot is om te begrijpen. Daarbij zijn wij (Wim en Marianne) westerlingen, met een westerse achtergrond en dus kijken we anders tegen dingen aan. Niet beter, maar anders. Om een voorbeeld te noemen: In Nederland en Duitsland wil je liever geen hakenkruis op de muur, maar in India worden alle huizen, auto’s, computers en belangrijke voorwerpen tijdens het Diwali-lichtfeest daarmee gezegend. Hetzelfde kruis heet daar Swastika.

Interessant is dat hier de slang verkeerd rond de berg gewikkeld is. Bron: https://www.himalayanacademy.com/media/books/what-is-hinduism/web/ops/xhtml/ch28a.html.

Als toerist heb je een bijzonder perspectief: je kijkt anders tegen de dingen aan dan de mensen in het land waar je op bezoek bent. De kunst is het om onbevooroordeeld te zijn en wat je ziet niet gelijk te veroordelen als ‘heidens’, ‘achterlijk’ of ‘dom’. Met die open-mind gedachte proberen we naar de tempels van Angkor te kijken en naar de mogelijke relatie met de Akaija en dat valt tegen. Open-mind betekent dat je alles dat je tot dusverre geleerd hebt durft los te laten en probeert onbevangen waar te nemen.

Onze vraag is: Wat zou de wezens bezield hebben die Angkor, Paaseiland, de Piramides en de wereldwijd honderdduizenden megalithische constructies hebben gebouwd in de maten XS, S, M, L, XL en XXL? De door de publieke media erkende wetenschap doet die constructies af als grafmonumenten van prehistorische, met vuurstenen en vuistbijlen zwaaiende jagers en verzamelaars gekleed in dierenhuiden. Maar hoe zulke verzamelaars in staat waren om piramides te bouwen met een dusdanige precisie dat moderne bouwvakkers dat niet kunnen nadoen wordt in de mainstream media genegeerd. Gelukkig bestaat er ook een onafhankelijke groep wetenschappers die vragen wèl probeert te beantwoorden en hun onderzoek is voor ons heel belangrijk.

Nu kan het zijn dat we na verloop van tijd onze inzichten weer moeten bijstellen, maar dit verslag is geschreven op basis van wat we nu concluderen. Laten we beginnen…

We nemen aan dat de ontwerpers, founders of de Ouden van de XXXXXL bouwwerken een ras waren dat vanuit de sterren naar de Aarde gekomen is. Dit ras heeft o.a. de Vedische geschriften in het Sanskriet achtergelaten en heeft een ring van megalithische bouwwerken rondom de Aarde gebouwd, die samen ook wel de Gekantelde Evenaar van de Oudheid genoemd wordt. Buiten die lijn liggen nog meer grote, maar vooral talloze kleinere megalithische bouwwerken, meestal steencirkels en dolmen. Er zijn aanwijzingen dat er vergelijkbare bouwwerken te vinden zijn op andere planeten, zoals voormalig space-museum-conservator en NASA-consultant Richard Hoagland[3] (ook hij heeft een Akaija ) meldt. Het doel van al deze bouwwerken is onduidelijk. Wat we steeds vaker lezen is dat deze constructies energie doorgeven die er b.v. voor zorgt dat graan langer houdbaar is en voor meer oogst zorgt. Het draagt dus bij aan levensenergie, net als de Akaija. Ook is berekend dat al deze bouwwerken op energetisch strategische plekken liggen en dat ze vaak in elkaars verlengde liggen, op zogenaamde ley-lines. Dat oude ras kon erg goed bouwen, want zelfs na 12.000 jaar kun je er nog veel van terugvinden.

Screenshot uit een lezing van Axel Klitzke over Angkor
Screenshot uit een lezing van Axel Klitzke over Angkor

We nemen ook aan dat ook Angkor in z’n oorspronkelijke vorm gebouwd is door noem het maar het Vedische ras of de Sanskriet-schrijvers. Hoe ze zichzelf noemden weten we niet. Het zou kunnen aan om het Arische ras, de Aryans, die door Hitler’ s acties een slechte naam hebben gekregen. Maar wat Hitler deed zegt niets of de werkelijke geaardheid van dat ras. Open mind… .

Er is in Angkor een schat aan sterrenkundige en mathematische kennis verstopt. De Duitse bouwtechnisch ingenieur Axel Klitzke is een wandelende encyclopedie op het gebied van heilig-geometrische principes en hij heeft diverse overeenkomsten gevonden tussen de piramides en Angkor.[4]

Bovengenoemde basreliëf bevat veel verborgen mathematische informatie. Maar voor welk doel? Wat betekent karnen in dit verband? Wat is die oceaan van melk?

Het epos dat in Angkor te zien is, is een Hindoeïstisch getinte versie van een Vedisch epos dat in de Khmer cultuur een erg belangrijke rol speelt. Hetzelfde verhaal behoort trouwens ook tot de basiskennis van de inwoners van Japan, Laos, Vietnam, Thailand, Birma en China. In de vertrekhal van Bangkok International is er zelfs een imposant beeldhouwwerk met dit thema neergezet, hetgeen illustreert hoe belangrijk dit epos is, ook dus voor Thailand. Hieronder volgt een algemeen gangbare uitleg. Deze is volgens de online versie van de Encyclopedia  Brittanica:

Bangkok International Airport heeft een imposant beeldhouwwerk van Samudra Manthan
Bangkok International Airport heeft een imposant beeldhouwwerk van Samudra Manthan

Binnen het Hindoeïsme is een van de centrale thema’s de eeuwige strijd tussen de devas (goden) en de asuras (demonen of titanen).

In het epos ‘Het Karnen van de Oceaan van Melk’ wordt Vishnu (in het midden) omringd door zijn schildpad-avatar Kurma (onder), asuras (links), devas (rechts) en apsaras en Indra (boven).

De goden waren verzwakt door een vloek van de opvliegende wijze Durvasas en nodigden de asura’s uit om hen te helpen om het elixer van onsterfelijkheid (amrta of amrita) terug te halen uit de diepten van de kosmische oceaan. De berg Mandara, een uitloper van de berg Meru (axis-mundi of de wereld-as) werd naar buiten geschoven om te gebruiken als een karnende stok, op de bodem van de oceaan versterkt door Vishnu in zijn avatar (incarnatie) als de schildpad Kurma. De asura’s hielden het hoofd van de naga (half mens, half-cobra) Vasuki vast, die nodig was voor het karnen, en de goden hielden zijn staart vast. Toen Vasuki’s hoofd vergif uitspuwde dat dreigde in de oceaan te vallen en het amrita zou kunnen besmetten, nam de god Shiva het gif en hield het in zijn keel, waardoor zijn keel blauw werd.

Dit epos vertelt over hemelse schatten of attributen: Chandra, de maan, 2. Parijata, een mooie en geurige boom in de hemel van Indra, 3. Airavate, de viertandige olifant of de berg van Indra, 4. Kamadhenu, de koe van overvloed, 5. Madira, de godin van de wijn, die Varuni werd, de vrouw van Varuna, 6. Kalpavriksha, de wens vervullende boom, 7. De apsara’s of hemelse dansers, 8. Uccaihshravas, het hemelse paard, 9. Lakshmi, een godin die Vishnu’s vrouw werd, 10. Panchajanya, Vishnu’s schelphoorn, 11. Vishnu’s foelie en magische boog, 12. Verschillende edelstenen, 13. Dhanvantari, de geneesheer van de goden met in zijn handen, 14. Amrita, de allerhoogste schat, het elixer van onsterfelijkheid, Toen de amrita ontstond, vochten de goden en de asura’s om het bezit ervan, hoewel ze oorspronkelijk hadden afgesproken om het eerlijk te verdelen. Na vele avonturen werd het uiteindelijk verteerd door de goden, die zo in sterkte werden hersteld.

Best interessant natuurlijk, alleen… wat is de link met de Akaija?

Om te beginnen is de vraag of dit epos ook al in het originele Angkor Wat van 12.000 jaar bestond.

De Vedische geschriften dateren van ver voor de Westerse jaartelling en daarin speelt de Samudra Manthan een belangrijke rol. Vermoedelijk is dit epos nergens ter wereld zo oud en groots uitgebeeld als in Angkor Wat. Samudra Manthan wordt op diverse manieren uitgelegd. Zonder neerbuigend te willen doen gaan we ervan uit deze interpretaties geen rekening houden met het meer alternatievere onderzoek waarvan wij op de hoogte zijn. Bovendien gaan we uit van Angkor als een van de 5 ankerpunten van een reuze Akaija-Iloa rondom de wereld. Of dat nou klopt of niet, het zorgt er in elk geval voor dat je anders tegen dingen aankijkt.

We gingen hierheen met de gedachte: “Daar is iets mee. Ga daar maar eens mee aan de slag. Leuke puzzel.” Dan begrijp je wellicht waarom we hier zoveel aandacht aan besteden en daarom ook hield het me de hele reis bezig. Het me niet los, want ik kon het niet goed verwoorden. Ik las dus allerlei teksten, werd steeds wanhopiger en vroeg me tenslotte af waar ik aan begonnen was. Ons beider gevoel was dat dit verhaal verbonden is met de Akaija. Maar hoe dan? Ik snapte het niet.

Door zo dicht mogelijk bij de originele Vedische tekst te willen blijven vond ik uiteindelijk een interessante vertaling van ene San Sarin[5], een Sanskriet-specialist, met als titel Samudramanthana, ook wel geschreven als ‘Samudra Manthan’. Het voorwoord werd geschreven door Dr. Gautam Patel, ex-voorzitter van de Sanskrit Sahitya Akademi in India. De datum waarop dit voorwoord werd geschreven trok mijn aandacht: 11-11-11.

Hmmm. Is dat een aanwijzing?

Wim druk bezig met Samudra Manthan
Wim druk bezig met Samudra Manthan

De vertaling gaat per regel, met hieronder een voorbeeld:

fragment uit ‘Samudramanthana’ door San Sarin
fragment uit ‘Samudramanthana’ door San Sarin

Daarna wordt woord voor woord uitgelegd hoe het fonetisch uitgesproken wordt, welke betekenis elk woord heeft en welke alternatieve betekenissen er mogelijk zijn alvorens naar de volgende regel te gaan. De schrijver is dus uiterst wetenschappelijk te werk gegaan om maar niets uit te sluiten en dit werk is slechts 548 pagina’s lang. Na honderd pagina’s begon ik te begrijpen dat hier sprake is van meerdere (ver)taalproblemen met een generatiekloof van duizenden jaren. Dit is quantumfysica. Het legt het dualiteitsprincipe uit binnen de Schepping, oorspronkelijk vermoedelijk geschreven door een volk dat in wiskundig en bouwtechnisch opzicht ver voor loopt op onze moderne wereld.

Marianne's uitzicht
Marianne’s uitzicht

En ik dacht dat in enkele vakantiedagen te gaan begrijpen tussen de bezoeken aan Khmer-tempels en Thai-watervallen door, zittend aan een zwembad met uitkijk over de River Kwai. Ofwel, hier is sprake van een kennis- en bewustzijnskloof van kosmische proporties. Ik liep dus vast en voelde me haast genoodzaakt om me te gaan specialiseren in Hindoestaanse religie. Maar dàt kan toch de bedoeling niet zijn! Ik denk nu aan Linda, die ons inspireerde tot het maken en in de wereld brengen van de Akaija, met als onvermoed gevolg dat we nu de hele wereld afreizen omdat haar inspiratie veel meer omvat dan we dachten. Dus nee, Linda kennende… dat is vast niet haar bedoeling: bijscholing in Hindoe-religie. Alhoeweeul… je weet maar nooit met haar .

Maar wat dan wel? Ik heb haar dus maar eens stilletjes om hulp gevraagd: “Help! Wat heb je nu weer bedacht?! Ik snap het niet.”

Zwaar onder de indruk van de kennis van de schrijver, besefte ik dat ik daar in dit leven nooit aan zou kunnen tippen en dus legde ik zijn tekst uiteindelijk terzijde. Misschien was dat precies de bedoeling, want nu vond ik bijna direct een andere uitleg die meer resoneerde met wat we al wisten: een artikel op van Dr. Melody Rod-Ari[6].

Zij schrijft: Het is een verhaal uit het begin der tijden en de Schepping van het Universum. Het is ook een verhaal van de overwinning van goed over kwaad. In het verhaal vechten devas (goden) tegen asuras (demonen) om de orde en macht voor de goden te winnen die het waren verloren. Om orde en vrede te herwinnen moet het levenselixer (amrita) worden bevrijd uit de Aarde, maar… de enige manier om dat elixer te bevrijden is als de goden en de demonen gaan samenwerken. Beiden zijden zijn zich echter bewust dat zodra de amrita bevrijd is, ze erom zullen vechten.

Het reliëf toont het moment dat beiden zijden samenwerken om de oceaan van melk te karnen. De goden en de demonen spelen een soort touwtrekwedstrijd met het lichaam van de Slangenkoning, de Naga. De Naga is rondom de berg Mandara gewikkeld, gerepresenteerd door Vishnu in het midden. Zodra het elixer bevrijdt wordt vangt Indra (de koning der goden) het elixer op en redt de wereld van de verwoesting door demonen.

De Akaija-Iloa is een fusie van een linksdraaiende en een rechtsdraaiende normale Akaija.

De naam ‘Akaija’ betekent: Wij allemaal zijn één. Dat omvat àlles: goed/kwaad, links/rechts, wit/zwart, boven/beneden, yin/yang. Nu las ik over dit epos steeds dat het om een strijd tussen goed en kwaad gaat, tussen goden en demonen. Maar ik voelde me daar tegen in opstand komen. Hoezo: goden?

Ik beschouw een god als een volmaakt wezen, volmaakt in Liefde, schepper van het Universum, bron van leven. Wil zo’n volmaakt wezen vechten?! Vechten lijkt me iets van onvolmaakte, aardse wezens die nog aan het leren zijn. Zijn dat wel goden dan? Is de woordkeus goden wel juist?

Als je praat over een strijd tussen goden en demonen dan wil je uiteraard dat de goden winnen. Die stomme demonen moeten verliezen en liefst nog van de aardbodem verdwijnen ook. Maar stel nu dat het om dualiteit gaat? Dat is twee-eenheid… polarisatie binnen éénheid. Je lichaam is één geheel, maar je hebt een linker- en een rechter lichaamshelft en je hebt allebei nodig. Dualiteit is een interessant gegeven.

Je kunt vragen stellen waarop het antwoord ja of nee kan zijn.

Bij de keuze tussen ‘leven/dood’ ligt het antwoord ogenschijnlijk voor de hand.

Bij de keuze ‘binnen/buiten’ wordt het moeilijker: Wil je naar binnen of wil je naar buiten?

Bij ‘dag’ ben je actief en bij ‘nacht’ rust je uit om energie op te doen.

Uiteraard willen we liever ‘positief’ dan ‘negatief’ zijn.

Maar ‘+/-‘ dan? Zonder plus- en minpool zouden we geen electriciteit hebben.

En op het moment dat ik dit schrijf schiet me iets te binnen, zittende aan datzelfde zwembad, want ik realiseer me ineens dat mijn vader een electriciën was! Ik heb van hem geleerd dat als je electriciteit niet gebruikt, dat er dan sprake is van een statische situatie. Er staat spanning op het stopcontact, maar er gebeurt niets, want alles is in evenwicht. Stop je een vinger in het stopcontact dan verstoor je het evenwicht en zoekt de energie zich een weg door jouw lichaam, met alle gevolgen van dien.

Het wordt nog interessanter als we naar de draaiende Aarde kijken die, geloof het of niet, gelijktijdig linksom en rechtsom draait. Stel je voor dat je in het StarTrek-ruimteschip Enterprise boven de Noordpool zweeft en je kijkt omlaag naar de draaiende Aarde onder je. Die draait met de klok mee. Nu vraag je captain Picard om met het ruimtechip boven de Zuidpool te gaan ‘hangen’. Daar draait de Aarde onder je tegen de klok in. Het hangt dus van je perspectief af wat je waarneemt. Nog een voorbeeld: als je bij een kruising staat heeft het verkeer van rechts voorrang. Maar voor het wachtende verkeer aan de overkant van de kruising komt datzelfde verkeer van links.

Om het nog iets moeilijker te maken…
Er is bij een draaiende Aarde alleen sprake van linksom of rechtsom als de Aarde draait, en alleen als op dat moment StarShip Enterprise ogenschijnlijk onbeweeglijk in de ruimte zweeft. Zou de Aarde niet draaien, of als het ruimteschip met de Aarde meedraait, dan is er geen draaiende beweging van de Aarde en dus ook geen links of rechts. Je zou je zelfs kunnen afvragen of de Aarde überhaupt wel draait. Misschien staat de Aarde stil en draait het hele universum om de Aarde heen. Wat ik bedoel is… ook dit hangt weer af van je perspectief. Als je de zonsondergang ziet bij Angkor Wat, dan zeg je: “De Zon gaat onder”. Ik heb op zo’n moment nog nooit iemand horen zeggen dat Aarde van de Zon wegdraait. Wij denken misschien anders, maar we zeggen dan eigenlijk dat de Aarde stil staat en dat de Zon beweegt. Het is een kwestie van perspectief.

Vuur maken is ook een soort Samudra Manthan
Vuur maken is ook een soort Samudra Manthan

Behalve vraagtekens bij de woordkeuze voor goden en demonen is het de vraag of de woordkeuze strijd de juiste is. Want dat betekent dat er na afloop een winnaar en een verliezer zullen zijn, tenminste… volgens ons woordenboek. Zou dit epos misschien over balanceren kunnen gaan? Dan praat je, zoals dr. Rod-Ari schrijft, over samenwerking van devas en asuras om tot een bepaald resultaat te komen. Hieronder zie je eenzelfde situatie, die geen wedstrijd is, maar die tot doel heeft om vuur te maken. Je spreekt bij vuur maken met boog, touw en stok ook niet over een wedstrijd tussen het ene uiteinde en het andere uitende van het touw.[7]

Zo loop je als mens dus over een soort evenwichtsbalk. Je neigt iets naar links, corrigeert, helt iets naar rechts en voetje voor voetje kom je verder, want lopen is ook balanceren… je kunt je linkerbeen pas optillen als je op je rechterbeen staat. Gek genoeg heb ik dat zojuist aan den lijve ondervonden… ik heb een zweepslag gekregen in m’n kuitspier en ik kan dus nauwelijks lopen, tenzij je de 100 meter in een kwartier afleggen ‘lopen’ wilt noemen. Had ik een zweepslag nodig om dit… uh…?

Is Samudra Manthan uit balans?

Nou bevinden zich links van Vishnu 88 devas of goden, maar rechts zijn er 92 asuras of demonen. Ofwel: de goden zijn aan de verliezende hand… als het een nagatrekwedstrijd zou zijn. Het mag er als een wedstrijd uitzien, maar is het dat ook? Dit is namelijk ook deel van de kenniskloof: onze maatschappij is gefixeerd op wedstrijden zoals de Olympische Spelen, voetbal, rugby, tennis, schaatsen, X-factoren, zang- en danswedstijden. Wie is sterker? Onze fixatie op wedstrijden geeft een vertaler al gauw het idee dat touwtrekken ook een wedstrijd is. Verlaat je dat standpunt en probeer je een neutraal perspectief in te nemen, dan bestaan er ineens andere mogelijkheden.

San Sarin is die onbalans van 88/92 ook opgevallen en hij besteedt wel 10 pagina’s aan wat hij ontdekte toen hij met deze getallen ging ‘spelen’ en was daar zeer verbaasd over.

Lichtwezens en vervolmaakte zielen denken niet in termen van: Ik ben beter dan jij. Bij hen gaat het om Liefde, om wij zijn één! Ik bedoel niet te zeggen dat de bouwers van Angkor Wat lichtwezens waren, maar ze waren ons in bepaalde opzichten ver vooruit en hadden daarom misschien ook een ander idee over wedstrijden. In plaats van een strijd aan te gaan met een ander kun je ook proberen jezelf te overwinnen, want dat is veel essentiëler. Dan ben je bezig om te leren, zodat je groeit in bewustzijn. Is dat misschien Amrita maken?

Toen ik dit onlangs las moest ik aan iets anders denken. Mensen vragen ons weleens wat nu eigenlijk het verschil is tussen de normale Akaija en de Akaija-Iloa. Ik heb ze hier allebei afgebeeld. De Akaija-Iloa is ontstaan door de normale Akaija te fuseren met het spiegelbeeld van de normale Akaija. Wat we dan zeggen is dat de normale Akaija a.h.w. uit balans is. Zij is linksdraaiend. Of rechtsdraaiend, net hoe je ernaar kijkt. Zo’n Akaija werkt al. Je hoeft niets te doen.

De Akaija-Iloa is zowel links- als rechtsdraaiend. Dan is er sprake van een statische situatie. En we vergelijken de werking van de Akaija-Iloa dan met een hele grote sneeuwbal op de top van een berg. Is de situatie statisch, dan gebeurt er niets en de bal blijft liggen. Geef je er een duwtje tegen, dan gaat de bal rollen. Dat duwtje, zeggen we dan, is jouw intentie, jouw wens. Nu draagt bij ons weten zo’n beetje iedereen een Akaija ter ondersteuning van de gezondheid, ter bescherming, ter versterking van, etc. Dus die wens is onbewust al aanwezig. Maar je kunt er dus ook bewuster mee omgaan en haar gebruiken als versterker van jouw intenties. Maar, zeggen we dan… neem dan wel verantwoording voor wat je oproept. Wat je uitzendt komt weer bij je terug, dat is een kosmische wet.

Er is nog een korte uitleg die ik van Mr. T hoorde. Hij vertelde dat Angkor Wat gebouwd is als een drijvend eiland. Als je het water rondom de Angkor-tempels zou verwijderen, of als het verdroogt, dan storten de tempels in. Het gehele fundament van Angkor bestaat uit lateriet-gesteente dat eruit ziet als zeer poreus vulkanisch gesteente, als een spons. Er kunnen dus grote hoeveelheden water in de fundamenten onder Angkor aanwezig zijn. Zolang dat water in de steen aanwezig blijft ‘drijft’ Angkor als het ware op water. Zou je dat water weghalen, of als het land door ontbossing zou verdrogen, dan is lateriet te zwak om deze gebouwen te kunnen dragen en zal het bezwijken onder z’n eigen gewicht. Dat verhaal klopt precies met de Samudra Manthan, waarbij de verblijfplaats van de goden op het water drijft.

Axis-Mundi (Wereld-as)

Dr. Melody Rod-Ari: “Angkor Wat ligt op de Tempelberg, Mount Meru, de verblijfplaats van de goden. De vijf torens staan voor de vijf bergketens, de omringende ‘slotgracht’ is de oceaan. De berg Meru wordt ook gezien als de axis-mundi, de wereldas.”

Ook zij noemt, net als de Encyclopedia Brittanica dat woord: axis-mundi. Interessant, want Graham Hancock had ontdekt dat de fundamenten van een aantal van de Angkor-tempels samen precies het sterrenstelsel Draak of Draconis vormen. Eén van de sterren van Draconis heet Thuban (alpha Draconis). Rond 2750 v. Chr. was Thuban de poolster. Elke 72 jaar verschuift de denkbeeldige draaiingsas van de Aarde om 1º. Die verschuiving heet precessie. Momenteel is Polaris de Poolster, maar ruim 4750 jaar geleden was dat dus Thuban (zie ook de afbeelding van de sterren een paar bladzijden terug).

Dr. Melody Rod-Ari noemt Angkor een ‘mandala’: “Volgens de oude Sanskriet en Khmer teksten dienen religieuze monumenten en vooral tempels zodanig gebouwd te worden dat ze in harmonie met het universum zijn, uitgelijnd met de rijzende zon en maan (…). De centrale as van deze tempels moet uitgelijnd worden met de planeten, zodat het bouwwerk verbonden wordt met de kosmos en de tempels een centrum worden in spiritueel, politiek, kosmologisch, astronomisch en geofysisch opzicht. Anders gezegd: ze zijn bedoeld om een microkosmos te representeren van de macrokosmos, georganiseerd als mandala-diagrammen van het universum.”

Mevr. Deborah Houlding, schrijfster van een artikel over het sterrenbeeld Draak begint haar artikel met de woorden: “Draco is afgebeeld als een zeer lang serpent dat is gewikkeld rond het hart van de precessie-cirkel, waaromheen de noordpool over een periode van 26.000 draait.“[1]

Terugkomend naar het verhaal van de Samudra Manthan en de ongelijke aantallen devas en asura’s, lijkt het erop dat de positie van de wereld-as uit balans is. Maar ik heb geleerd dat juist disbalans veroorzaakt dat er energie begint te stromen. Perfecte balans is een statische positie. Je gaat pas lopen als je je balans verstoort.

Two Roads

Faith en Two Roads zijn hetzelfde symbool vanuit een ander perspectief. Het is een fusie van het Christelijke, Koptische en Keltische Kruis, de Heilige Graal en van het Indiaanse Medicijnwiel

Quincunx
Quincunx

We ontdekten nog iets dat we niet verwacht hadden. Ook de Two Roads speelt hier een rol! De Two Roads heb ik gemaakt in 2004 in de vorm van het schilderij Faith. Dit symbool is gebaseerd op het getal 4, maar minder zichtbaar is de 5 al aanwezig in het hart. De Akaija (2005) is gebaseerd op het getal 5, maar in de naam zit het getal 6 verborgen. De Chram (2017) is gebaseerd op het getal 6. Ze zijn dus allemaal verbonden. Het verhaal achter de Two Roads ontdekten we pas in 2011 toen we Eliza White Buffalo leerden kennen. Zij vertelde dat zij in Spirit verbonden is met Nicolas Black Elk, eens een heilige man van de Lakota Sioux. Black Elk legde haar uit dat het Indiaanse Medicijnwiel een heel belangrijk symbool is voor de stammen van Noord-Amerika. Het medicijnwiel (de Two Roads) is een cirkel waarbinnen 2 wegen elkaar kruisen. In het midden is een heilige plek. Dat is de plek van het hart, van de Red Stone of Power.

Die heilige kruising in het midden is ook (als je het platte vlak verlaat) de verticale as, de verbinding naar Boven, zo boven zo beneden. Onzichtbaar is er dus al een verbinding naar de 6. Maar hier in Angkor ontdekten we iets interessants. De torens van Angkor vormen een zogenaamde ‘quincunx’, een term die we nog nooit gehoord hadden. Een quincunx bestaat uit een vierkant, waarbinnen zich een 5e punt bevindt. De 5 centrale torens van Angkor Wat vormen zo’n quincunx-patroon. Toen we ook munt-afbeeldingen[2] ontdekten waarbij de quincunx omringd wordt door een cirkel, zagen we de link met de Two Roads.

De Two Roads bevat net als Angkor Wat een kruising van wegen. In de Two Roads is de verticale weg de Good Red Road, vertelde Black Elk. Dat is de spirituele weg, de weg naar het Licht, naar vervolmaking van de ziel. Horizontaal is de Black Road, de gevaarlijke weg, waarop je kunt verdwalen, waar je kunt vallen.

Munten met quincunx / Two Roads. Bron: British Museum
Munten met quincunx / Two Roads. Bron: British Museum
Angkor Wat is gebouwd in de vorm van een quincunx
Angkor Wat is gebouwd in de vorm van een quincunx

Natuurlijk wil je niet op die weg lopen, want die is gevaarlijk. Máár… als je alleen maar op de goede rode weg blijft zie je in de verte weliswaar het Licht, maar kom er je niet dichterbij. Door ook de duistere weg te bewandelen doe je ervaringen op, maak je fouten en leer je weer opstaan. Ook als je de donkere weg bewandelt kun je nog steeds verbonden blijven met je hart, want ons hart is het midden, de Red Stone. Maar of je daarnaar luistert is een kwestie van keuzes maken in de wereld van de dualiteit. Je wordt a.h.w. heen en weer getrokken. En daardoor groeit je bewustzijn!

Er is nog een interessant aspect aan Samudra Manthan. Op een bepaald moment neemt de god Vishnu het gif dat de slang uitspuugt in zijn keel om te voorkomen dat de oceaan van melk daarmee vergiftigd wordt. Als je dat gif als ‘het kwaad’ beschouwt, komt er een vergelijking met het Christendom, waarbij Jezus de wereld redt door de zonden van de mensheid te dragen aan het kruis.

Wat Linda aan het eind van ons boek Kiezen voor Vrije Keuze – The Lady of the Rings nog toevoegde: Durf te vertrouwen! Ook als het moeilijk is. Je krijgt onvoorstelbaar veel hulp van geliefden in Spirit, zelfs als je het helemaal verkeerd doet. We hebben allemaal die donkere weg gekozen, anders zouden we niet op Aarde zijn. Soms is die weg moeilijk, en voor sommige mensen die is onvoorstelbaar moeilijk. We kunnen niet elk obstakel vermijden. Soms liggen ze gewoon op de weg en zijn te zwaar. Daar komt dat vertrouwen om de hoek kijken: durf te vertrouwen, ook als het moeilijk is.

Dan zit je dus in die balans-situatie. Wat doe ik? Beetje teveel naar links, beetje teveel naar rechts, soms vallen, weer opstaan, ervaringen opdoen en langzaamaan ontstaat er Amrita, het levenselixer. En hier komt weer een taalprobleempje. Je kunt levenselixer vertalen als een godendrank om onsterfelijk te worden, zodat je fysieke lichaam voor eeuwig blijft leven. Maar is dat de onsterfelijkheid die bedoeld wordt? Vanuit ons perspectief als ‘levende’ mensen die een Aardse ervaring opdoen leven we nu en gaan we ooit dood. Dat willen we zolang mogelijk uitstellen en dus is Amrita hèt middel om niet dood te hoeven gaan.

Maar onze ziel is al onsterfelijk! Na ons leven leggen we weliswaar ons lichaam af, maar dat wat jij bent (wie er door jouw ogen naar buiten kijkt) blijft bestaan en leeft verder in die onzichtbare dimensie die vele benamingen heeft. Woorden als hemel, gene zijde, astrale wereld, lichtwereld, Spirit World zijn de meer Europese benamingen. In het Verre Oosten zijn er talloze andere benamingen die ons vreemd en voor sommigen zelfs heidens in de oren klinken. Binnen de Spirit World zijn weer verschillende lagen, afhankelijk van bijvoorbeeld het ontwikkelingsniveau van de ziel. Sommigen zijn oude, bewuste zielen, anderen zijn jonge, onbewuste zielen. Dat zegt niets of goed of slecht, want je verwijt je een kind op de lagere school ook niet dat het de leerboeken van de universiteit nog niet begrijpt. Maar het verklaart wel dat sommige kinderen heel wijs zijn voor hun jonge leeftijd en dat sommige volwassen zich als kleuters gedragen.

Ik heb in 2002 een voor mij unieke ervaring gehad waarbij ik korte tijd met Linda heb kunnen communiceren, ergens ‘halverwege’ die hemelse wereld, nádat ze was overleden. Die ervaring, hoe kort en beperkt ook, was voldoende om m’n hele leven te veranderen en staat aan de basis van alles dat we nu doen. Daaruit is het Akaija-project ontstaan. Als ik met één woord zou moeten omschrijven wat ik toen ervaren heb, dan is het dit: éénheidsbewustzijn. Nadien was ik weer in deze stoffelijke wereld en ervaar ik weer de afgescheidenheid zoals vrijwel iedereen die ervaart, behoudens een aantal mensen die dit voor kortere of langere tijd ervaren (hebben). Je zou deze Aardse wereld ook de wereld van de dualiteit kunnen noemen en het hiernamaals de wereld van het éénheidsbewustzijn. Dat is ook de betekenis van Akaija: Wij zijn ´Eén’.

Probeer nu eens te kijken vanuit dàt perspectief, vanuit Linda’s perspectief of… in jullie geval, vanuit het perspectief van een overleden geliefde. Iedereen kent ze. Misschien zijn zij wel nog onsterfelijker dan wij, die niet kunnen zien wat er buiten onze stoffelijke ogen verborgen ligt.

Zou Samudra Manthan, weergegeven op dit bas-reliëf, vertaald als ‘The Churning of the Milky Ocean’ dan niet zoiets kunnen betekenen als: Het zuiveren, het vervolmaken van de Ziel door het opdoen van ervaringen in stoffelijke vorm, daarbij heen en weer getrokken tussen de uitersten van dualiteit, maar geholpen door hemelse wezens en ook door de stoffelijke wezens van de Aarde?

Als die gedachte klopt, dan verbeeldt Samudra Manthan de weg, de Two Roads, de strijd van de ziel om éénheidsbewustzijn te bereiken.

Akaija betekent Wij zijn Eén.

Samudra Manthan lijkt de weg er naar toe uit te beelden.

5. Thailand

Na ons bezoek aan Cambodja en Angkor was onze reis niet ten einde, maar al wel een succes, want we hadden gevonden wat we zochten, zonder te weten wat we moesten vinden.

We namen het vliegtuig terug naar Bangkok, huurden een auto en bezochten nog één reisdoel dat met de Akaija te maken had, het tempelcomplex Sukothai in Thailand, ergens halverwege Bangkok in het zuiden en Chiang Mai in het noorden. Dit tempelcomplex ligt ook precies op de gekantelde-evenaar-lijn, maar een 5-tal lengtegraden verder naar het Westen. Ik verwachtte hier nog meer aanwijzingen te vinden, maar daarin werden we teleurgesteld. Het is een bijzondere locatie, maar zo te zien zó rigoureus herbouwd, hersteld, veranderd, dat er van de oorspronkelijke bouw niets meer te vinden is, behalve de wat fundamenten die hier en daar onder de bouwwerken te zien waren als de grond voldoende weggehaald was: lateriet-stenen. Nou zegt dat niet zo heel veel, want deze steensoort is zeer algemeen in de tropen, maar omdat het een relatief zwakke steensoort is ligt het niet voor de hand om dat als fundament te gebruiken. Opvallend was ook dat de Sukothai-tempels door water omringd worden. Maar de huidige gebouwen, overduidelijk al zeker honderd jaar oud, zijn gebouwd van bakstenen, en niet voor de eeuwigheid, want bij nadere bestudering waren veel van die gebouwen schots en scheef gezakt. Boeddha staat hier centraal, getuige de talloze beelden.

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 18.00.33.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 18.02.48.png

Na Sukothai hadden we echt vakantie, en dat deden we aan de oevers van de Khwae (Engels: Kwai) Yai-rivier, in het stroomgebied van de Kwai. Hieronder wat foto’s en indrukken.

Het Royal River Kwai Resort

De Birma-spoorweg

Ons resort lag in de buurt van Kanchanaburi waar de beroemde Death Railway Bridge vlakbij ligt. De film Bridge over the River Kwai werd daar opgenomen. Onze bedoeling was die brug te bezoeken, maar ik kreeg een zweepslag in m’n kuit, mogelijk als gevolg van ongemerkte uitdroging in dit klimaat (gisteren wandelen en kimmen met 45º), en dus was dat niet mogelijk. Gelukkig hadden we enkele dagen eerder de HellFire Pass bezocht, een andere beruchte plek van de Death Railway. Dit raakte ons meer dan we verwachtten en zelfs nu ik dit schrijf voel ik de impact ervan. Enorm indrukwekkend, deze zwarte geschiedenis uit WW2

In het museum waren originele houtkooltekeningen te zien die de gevangenen stiekem maakten. De man die een steen boven z’n hoofd houdt tijdens een strafexercitie was een Nederlander.

Lawa Caves en de Erawan Watervallen

En we hebben die week uiteraard ook vrolijke vakantiedingen gedaan: een grot bezoeken, watervallen ‘beklimmen’, heerlijk geluierd aan het zwembad en zalig gegeten.

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.33.55.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.36.05.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.26.28.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.27.34.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.29.17.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.30.41.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.28.13.png

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 19.51.17.png Ooopsss… zweepslag door over dit miezerige stukje gras te springen. Wim ziet er met stok dus agressief uit, maar die lamp heeft het overleefd . Hij ligt daar voor extra licht op bed (die lamp). Alleen effe wennen aan het feit dat ie nu enkele dagen echt rust moest houden.

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.41.06.png

Van het restaurant had Wim die stok gekregen en daarmee ging het lopen makkelijker, en dus konden we s ‘avonds gewoon weer naar ons restaurantje lopen en heerlijk eten. Met de complimenten aan al het personeel!

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.54.40.png

We konden gewoon met de auto naar het vliegveld van Bangkok rijden. Rolstoel-assistentie op de luchthaven maakte ons tot priority-passagiers en dat scheelde enorm het boarden en uitstappen.

Deze reis geweldig en zeer succesvol!

Eens te meer hebben we mogen ervaren hoeveel hulp dat we alle hulp krijgen die we nodig hebben. Dus nog een reis om nooit te vergeten.

Ons volgende doel is het 3e ankerpunt van de Gekantelde Evenaar: de Gizeh Piramide in Egypte.

Bedankt voor het lezen! En tot dan!

iMac HD Marianne:Users:marianne:Desktop:Schermafbeelding 2018-03-05 om 20.53.27.png

Bronverwijzingen

  1. Artikel ‘Star Lore of the Constellations – Draco: the Dragon: Deborah Houlding (gepubliceerd in ‘The Traditional Astrologer’ magazine nr. 16)
  2. Foto van de munten is nummer AN753224001 van het British Museum (creative commons license).
  3. Parent Tree Farm (http://www.theparenttreefarm.de/tptf
  4. http://www.phnompenhpost.com
  5. Ex NASA-medewerker Richard Hoagland: http://www.enterprisemission.com/
  6. Axel Klitzke’s website: http://hores.org/. Zie ook https://www.youtube.com/watch?v=cNIe5SaDm5M
  7. https://archive.org/details/SamudraManthanSanSarinRashtriyaSanskritSansthan
  8. Dr. Melody Rod-Ari (momenteel assistent-curator van Aziatische Kunst in het Norton Simon Museum (Pasadena, Colorado, USA) en redacteur van de American Council for Southern Asian Art). Haar artikel “Een tempel met een verloren naam” is via deze link te lezen.
  9. Afbeelding: https://www.wikihow.com/Start-a-Fire-with-Sticks#/Image:Start-a-Fire-with-Sticks-Step-13-Version-2.jpg
  10. Great Circle uitlijning is berekend door Jim Alison: http://home.hiwaay.net/~jalison/
  11. Graham Hancock’s website is: http://grahamhancock.com/
  12. Robert Bauval’s website is: http://www.robertbauval.co.uk/
  13. http://hores.org/
  14. https://quer-denken.tv/1657-angkor-wat-der-tempeldoktor/

 

 

Deze pagina is ook beschikbaar in: Engels Duits

Impressum

Follow Me