Deze pagina bevat achtergrond informatie bij Wim’s boek Kiezen voor Vrije Keuze – The Lady of the Rings. Je kunt hier enkele geluidsfragmenten beluisteren toen Linda in een vreemde taal ging spreken. Ook haar normale stem is te beluisteren.
Blikseminslag 1986 (correctie)
In de eerste 2 drukken van Kiezen voor Vrije Keuze wordt een uitzonderlijk zware blikseminslag in Apeldoorn gemeld als begin van Linda’s chronische vermoeidheid, die later samen blijkt te hangen met het verschijnsel ‘electronen spin inversie’. Hierbij heb ik geschreven dat deze blikseminslag in 1985 plaatsvond, omdat ik me de exacte datum niet kon herinneren.
Door goed te zoeken, en door in de archieven te duiken heb ik de exacte datum weten te achterhalen: 29 augustus 1986, ongeveer om 13.30 uur. Het was op de hoek Asselsestraat met de Henri Dunantlaan in Apeldoorn. (Linda’s school Sprengeborgh bevond zich aan de Henri Dunantlaan). Op deze hoek bevond zich destijds Garage Gerritsen, en daar brak brand uit, zodoende kon ik de melding bij de Apeldoornse Brandweer terugvinden. Er was bovendien sprake van een grote stroomstoring en uitval van kabeltv in een groot deel van Apeldoorn. In het dagboek van de Apeldoornse brandweer kwam ik de oproep om uit te rukken met de wagens 840 en 850. Mogelijk had deze blikseminslag meerdere ‘vorken’. Ik zag de blikseminslag vanuit onze flat kilometers verderop en was verbaasd dat ik de klap bijna direct als een dreun in m’n buik voelde, en niet pas vele seconden later.
Linda vertelde mij bij thuiskomst dat de bliksem direct naast haar auto in de weg in was geslagen. Ze beschreef het als een ‘zuil van vuur’. Ze had op dat moment haar hoofd buiten het zijraam omdat ze door de voorruit niets meer kon zien vanwege regen die met bakken uit de lucht kwam vallen. Door de inslag werd haar auto zijdelings weggeblazen en kwam dwars op de weg tot stilstand.
Vanaf dat moment was haar tot dan toe grote energie verdwenen en kreeg ze te maken met een toenemende ernstige vorm van Chronische Vermoeidheid. Pas in 2001 begrepen we wat er was gebeurd toen Marianne als therapeute in ons leven kwam en vertelde wat krachtige electro-magnetische velden kunnen doen. In haar therapie wordt dat een electronen-spin-inversie genoemd: een totaal uit balans raken van het eigen energieveld of de ‘aura’ ten gevolge van een te sterk nabij energieveld. Klik op de button hieronder voor meer informatie daarover.
In feite is het Akaija-project met deze uitzonderlijk blikseminslag begonnen.
Linda's achtergrond
Linda was lerares op een meisjesschool in Apeldoorn in de vakken K & O (Kinderverzorging en Opvoeding) en Handenarbeid. Toen ze in 1999 de diagnose baarmoederhalskanker kreeg hebben wij (Wim Roskam en Linda de Redelijkheid) gekozen voor een andere weg dan mensen normaal zouden doen na het horen van zo’n conclusie. Daar waren uiteraard redenen voor.
Tijdens haar ziekte maakten we ongelooflijke dingen mee, maar het was bovenal heel zwaar. Ter afleiding maakte ze enkele schilderingen die in het boek een belangrijke rol spelen.
Linda vertelde mij dat iedereen ergens in de kosmos een plekje heeft, helemaal van jou, waar niemand je kan storen, tenzij je er toestemming voor geeft. Daar, zei ze, kun je helemaal jezelf zijn, daar ben je veilig. Daar kun je heling ontvangen. Linda’s plek tijdens haar ziekte, die ze via visualisaties kon bezoeken en waar ze dan lange tijd bleef liggen, was een steencirkel op een strand, blij vloed half in zee. De middelste steen wordt beschenen door het licht van de sterren, de Plejaden.
Het was hier dat ze contact kreeg met de vrouw die zich Amà noemde, een vrouw uit de Lichtwereld die ons allebei enorm geholpen heeft met haar humor en liefdevolle hulp.
Ook vloog ze tijdens deze visualisaties op een kosmische adelaar op zoek naar een pijnstillend medicijn, reizend door de tijd, en zo kwam ze terecht in het Atlantis onder de golven, waar ze behandeld werd door een priester met een grote Ankh. Wat bijna geen pijnstiller lukte, lukte wel tijdens deze visualisaties… de pijn werd minder of verdween zelfs geheel!
We begrepen er niets van hoe dit kon, maar het vertelde ons wel dat pijn een heel vreemd verschijnsel is, bijna een levend wezen die sterker wordt naarmate je er harder tegen vecht, en zwakker als je er anders mee omgaat, zoals tijdens deze visualisaties.
Linda's praat in een oude taal: Uzbec ?
Hieronder komen enkele geluidsfragmenten waarin Igor zich uit via Linda’s stem.
Maar let op…
Voor de vele mensen zijn die Linda gekend hebben (familie, vrienden, collega’s, leerlingen), kunnen deze fragmenten heel confronterend zijn. Wees je daarvan bewust, anders overvalt het je ineens haar stem te horen (waarin ook haar pijn weerklinkt), en dat is zeker niet de bedoeling. Heb je hier moeite mee, sla dan gewoon deze fragmenten over.
De laatste opname bestaat uit een aantal gemonteerde fragmenten uit een gesprek en betreft Linda’s normale stem. Als… je gaat luisteren, beluister s.v.p. dat fragment als laatste, waarin Linda’s karakter en de lach in haar stem weerklinkt. Bovendien hoor je haar enkele dingen zeggen die direct op de inhoud van het boek van toepassing zijn. Zo hou je een prettige indruk over aan haar stem.
Het zijn echter zulke bijzondere en voor het boek illustratieve opnames dat ik ze hier wel laat horen.
Igor rebbelt druk voor zich uit in onherkenbare klanken, of wellicht zelfs in een taal
Dit soort spreken door Linda volgde op een periode waarin ze voor Europese talen leek na te bootsen, terwijl ze die talen vaak gewoon beheerste. Het klinkt echter nog onsamenhangend.
Igor roept Nasja: “Nasja bei Uzbekija”
Dit fragment is nogal heftig, want hierin weerklinkt Linda’s pijn op niet mis te verstane wijze. Bedenk, als je dit beluisterd hebt, dat dit nu achter haar ligt. Het was nodig, hoe bizar het ook klinkt, maar… het is geweest. Laat het door je heen gaan, maar laat het daarna weer los. Voel je omarmd en getroost, in de wetenschap dat het Linda en Wim, nu heel goed gaat.
Igor’s spreken is nu heel duidelijk en het lijkt op een bestaande taal
Linda, als Igor, praat nu heel duidelijk. Deze wijze van spreken heeft ze maanden gedaan en de taal veranderde niet meer, het was steeds dezelfde taal. Het in deze taal dat ze ontelbare liedje gezongen heeft. Helaas steeds net niet op die momenten dat ik even de tijd vond om in het geheim een recorder te installeren.
Uitgeschreven in fonetisch schrift zegt zij dit:
Kiemèsh keme mijbéka bijtos togtejéboch.
IJmesh spoike he spogpocht.
Hie mesh keme.
Uztabija hebe spagkija.
Hè…
Bijmas mija kespastia.
Bweès meke mjas bijéweg.
Uzmabe be stokje maiekeija.
Linda’s normale stem
Deze laatste opname bestaat uit een aantal gemonteerde fragmenten uit een gesprek met Maya Storms, een oude bekende en uitstekende helderziende vrouw. Ik vermoed dat ze intussen overleden is, want ze was toen al vrij oud. en betreft Linda’s normale stem. Als… je gaat luisteren, beluister s.v.p. dit fragment als laatste, waarin Linda’s karakter en de lach in haar stem weerklinkt. Bovendien hoor je haar enkele dingen zeggen die direct op de inhoud van het boek van toepassing zijn. Zo hou je een prettige indruk over aan haar stem.
Het betreft een montage van diverse fragmenten van Linda’s normale stem tijdens een gesprek in februari 2000, dus toen ze al wist dat ze ziek was, maar we hadden nog alle hoop een andere afloop.
Rusland 1532 - Een vorig Leven
Het onderstaande briefje werd in 2001 gestuurd door helderziende vrouw wiens naam ik niet meer weet. Die briefje speelde een essentiële rol in het losmaken van een eeuwenoud trauma bij Linda. Zij maakte, volgens haar zeggen, contact met de Akasha-kronieken. Noem dit voor het gemak de database die alles vastlegt dat er op Aarde gebeurt.
