Akaija en Art

3 – Ankerpunt Anchor

Update 3 van Akaija goes Angkor, dinsdag 6 februari 2018

Is Angkor een Ankerpunt?

Er is iets geks met die naam ‘Angkor’ of zoals het hier soms wordt geschreven: Anchor. Zelf vond ik het altijd maar een wat donkere, haast naargeestige klank hebben… En dan had je nog die rode khmers, helemaal fout. De tempels hier zien eruit zoals ze klinken… donker en een beetje spookachtig. Maar dat kan allemaal verbeelding en op hol geslagen fantasie zijn. Wij komen hier om iets over de Akaija te ontdekken en ofschoon we allebei al heel lang het gevoel hebben van ‘hier moeten we heen voor de Akaija’, is het nog maar de vraag of onze fantasie niet op hol geslagen is. We zeggen tegen de mensen hier dat we geen toeristen zijn maar onderzoekers, en dat we een boek schrijven over wat we ontdekken. Klinkt leuk natuurlijk, maar het is wel degelijk waar. Maar dan zou het wel heel fijn zijn als zo’n reis daar ook nog werkelijk iets aan bijdraagt.

Angkor First Impression

Angkor allereerste indruk (zuid-poort) voor de meeste mensen.

Hoe ga je dan te werk om iets te vinden als je niet weet waar je moet zoeken, niet eens weet waarnáár je moet zoeken? We wisten zelfs niet zeker of Angkor Wat wel de goeie tempel was voor antwoorden. En het is nogal een groot gebied hier: 1000 km2. Een speld in een hooiberg vinden gaat misschien makkelijker: sterke magneet of metaaldetector erbij, flink dooreten en het gaat vast wel lukken.
Opvallend ook was dat iedereen die we op voorhand benaderd hadden het liet afweten. Ofwel… dit is een reis waarbij we werkelijk op ons gevoel moeten afgaan… erop vertrouwen dat we geleid worden door onze vrienden in Spirit. Maar die leggen geen reisgids neer met opmerkingen als: “Ga naar de Noordoostmuur van Angkor Thom, 2 meter links uit de hoek, 3e steen van boven, schuif die 3 cm naar links. Daar staat een symbool dat je nodig hebt om….” Dat soort dingen vind je alleen in het dagboek van de vader van Indiana Jones of in de laatste adventure game op je Xbox, en neem dan bij voorkeur een Tomb Raiders Adventure.

Maar… we hebben al heel wat meegemaakt en weten intussen dat ‘ze’ in staat zijn om ons zo nodig tot op de milliseconde nauwkeurig getimed zelf dingen te laten doen die alleen op dat éne moment, op die ene plek, met die ene persoon die je nog nooit eerder gezien hebt, maar die juist op dat moment voorbij kwam. Die ene milliseconde kan je hele leven vanaf dat moment veranderen. Zó belangrijk is het wat onze gidsen voor ons doen. Eigenlijk nog veel beter dan een aanwijzing in een dagboek, maar de kunst is het om werkelijk het vertrouwen te hebben dat je geleid wordt, in Liefde. En àls je dat vertrouwen hebt, dan hoef je ook niet teleurgesteld te zijn als je niet datgene vindt dat je hoopt of verwacht. Het is goed!

Toch valt dat niet mee als je in het diepe gegooid wordt, of zoals wij deden… zèlf in het diepe springen.

De hosts van Uncle Shelby’s Treehouse, Helen en Carl, zijn vriendelijke mensen en spreken uitstekend Engels. We vertelden hen over het doel van onze reis en vroegen hen of ze heel toevallig iemand kenden die veel over Cambodja wist. Op Aneityum werd zo iemand in de persoon van storyteller Neriam Tamathui ons bijna in de schoot geworpen. Hier niet en dus vroegen we hen ernaar.

Nou waren ze een paar dagen geleden juist ergens wezen midgetgolfen en ze hadden een tijdje met de eigenaar gesproken, uiteraard ook om opties te hebben voor hun gasten. Daarbij merkten ze dat de eigenaar van de golfclub, Angkor Wat Putt, graag over Cambodja sprak en er ook heel veel over wist. Voor 2 dollar werd je zelfs opgehaald door een TukTuk, dus hoe moeilijk wil je het hebben? Dat leek ons dus wel een strak plan, maar we waren het 2 dagen later, na alle indrukken van alle tempels, alweer bijna kwijt. Marianne dacht er ineens aan en zei: “Dat kan weleens die aanwijzing zijn die we nodig hebben! Die moeten we niet laten liggen.”

Ja, dacht ik..,. je hebt gelijk ook! Dat zou niet slim zijn.

Golfen in... Angkor?

Golfen als middel om Angkor te ontdekken

Dus gingen we in het kader van ons onderzoek een spelletje golfen. Niet de meest voor de hand liggende dagbesteding voor een toerist in Angkor. Apeldoorn heeft ze ook tenslotte en daar ben ik nog nooit geweest, maar deze midgetgolf-baan had vernevelaars om de spelers af te koelen… heel slim.

Na dat spelletje schoven we aan tafel met de eigenaar van Angkor Wat Putt, mr. Tee Tam.

Midgetgolf Angkor

Midgetgolf met cultuur

Mr. Tee… eigenaar van een golfclub. What’s in a name? Leuke man trouwens, heel sympathiek. Wat blijkt… hij was opgeleid tot tourist guide door de National Heritage Trust van Angkor. Dat is niet zomaar een baantje. Je moet een gedegen kennis hebben van de cultuur en geschiedenis van Angkor en tenminste 4 talen vloeiend kunnen spreken. Er komen hier tienduizenden mensen per dag! Tussen haakjes… we hebben alle lof voor uitstekende organisatie van de World Heritage Site Angkor, onder auspiciën van UNESCO. Het is schoon, de gidsen zijn vriendelijk, de wachters zijn oplettend, maar toch onopvallend, er wordt hard gewerkt hier en de mensen zijn trots op hun erfgoed. Heel Siem Reap staat in het teken van Angkor. Het leeft! Hooguit zijn er wellicht iets tèveel toeristen, maar aan de andere kant… het is een megagroot gebied en als je maar even de moeite neemt kun je ze goed ontwijken en toch aan je trekken komen.

Het duurde even voordat hij geïnteresseerd begon te raken in wat wij hem vertelden. Dat Angkor een ankerpunt is van een ring van duizenden jaren oude megalithische bouwwerken rondom de wereld, één van de 5 sleutel-locaties zelfs. Dat je rondom elk ankerpunt cirkels kunt maken die tot aan het volgende ankerpunt reiken en dan de vorm van de Akaija-Iloa krijgt. Het duurt even voordat je dat begrijpt en nog langer voordat je de strekking daarvan begint te zien. Maar dat zijn we gewend, dus geen haast, en uiteraard was het geen probleem om foto’s en documentatie op de computer te voorschijn te toveren.

Na enige tijd leek hij het een beetje te begrijpen, maar hij kon toch niet direct het verband zien tussen de Akaija en Angkor. Kennelijk moest het eerst bij hem bezinken. Begrijpelijk uiteraard. Net als op Aneityum komen we met een verhaal aan dat ‘zijn’ geliefde Angkor in een geheel ander daglicht zet dan hij tot dat moment had geleerd en aangenomen. Een nieuwe visie begrijpen is één ding, maar als die nieuwe visie reeds bestaande aannames omver dreigt te gooien stuit je onherroepelijk op weerstanden. Dat vraag tijd.

Maar langzaam begonnen wij te begrijpen dat ons bezoek twee kanten heeft. Wij gingen ervan uit dat we iets ‘moesten’ ontdekken, dus dat we iets kwamen ‘halen’, zoals kennis, inzicht. Toch een ‘nemende energie’ dus, aar we vele andere toeristen van beschuldigden? Ons bezoek heeft blijkbaar ook als doel dat we iets komen brengen. Want Mr. T. mocht dan wel een Angkor-kenner zijn, maar van onderzoekers zoals Graham Hancock, Jim Alison, Jacques Grimault en het verhaal van de Gekantelde Evenaar had hij nog nooit gehoord. Dat hoort kennelijk niet thuis bij de opleiding tot Angkor-gids. Maar dat zou vanaf nu weleens kunnen veranderen, want Tee’s netwerk is groot! Hij vertelde dat hij zo’n beetje elk gids kent in Angkor. Precies de goede man dus, en eigenlijk is het alleen al daarvoor goed dat we hier zijn!

VissentekenWe lieten hem een symbool zien dat op Aneityum naar voren was gekomen in de vorm van hun bestuurssysteem, maar dat ook bekend is als het astrologische teken voor Vissen. Maar hij kende het niet.

pentagramToen zag hij ineens een symbool dat ik ergens op de computer bij de documentatie had geplaatst: een pentagram. Nou heeft het pentagram in Nederland en vooral in Duitsland een slechte naam omdat het in verband wordt gebracht met satanisme. En voor het geval ook jullie even terugdeinzen bij het zien van dit symbool rechts…. ik heb hier een speciale aandacht aan besteed op de website. Klik deze link: omgekeerd pentagram, voor uitleg. Kort samengevat: het is maar wat je erin wilt zien. Het pentagram is niet duivels. Wat mensen ermee doen misschien wel.  Het is een uiterst belangrijk symbool door alle tijden heen en is verbonden met de Schepping, met Heilige Geometrie, met de DaVinci Code, eigenlijk met alles. Je kunt het negatief en positief willen zien, maar begrijp in elk geval dit: te zeggen ‘Wij zijn één’ is een loze kreet als je niet ook je duistere kant durf te accepteren.

Buiten Europa kijken mensen heel anders naar een pentagram, want… Mr. T. wees ernaar en zei: “Maar dat symbool ken ik wel! Wacht even!”

Hij ging met z’n iPhone aan de slag en toverde even later een plaatje te voorschijn dat ik hier even ‘geleend’ heb van diezelfde website, want dit is niet onze eigen foto. Op dit moment zijn deze sterren nergens te ontdekken, vandaar. Hij wees ernaar en zei: “Tijdens het Cambodjaanse Nieuwjaarsfeest is dit symbool op elk huis te zien. Dat is meestal op 13, 14 en 15 april.”

Cambodja Nieuwjaars-Ster

Cambodjaanse nieuwjaars-sterren

 

Akaija-Iloa

Akaija-Iloa

Het gaat hier om een ietwat puntige versie van de Akaija-Iloa, altijd in een versierde ring die alle 5 punten verbindt: de gekantelde evenaar. De Akaija-Iloa laat deze ring niet zien, want dat is de onzichtbare ring die, in Liefde alle andere ringen verenigt. Er hoort nog een heel verhaal bij dat mr. T. enkele dagen later aan ons uitlegde, over Brahma, Vishnu, Shiva en over Mount Meru en waarbij het getal 3, maar vooral 5 een essentiële rol speelt. Maar dat komt nog. Teveel voor ons om gelijk te kunnen begrijpen, uitwerken en opschrijven.

Nou hebben we al veel pentagrammen, pentagons en vijfpuntige sterren gezien, maar dat dit een van de prominente symbolen in de Khmer cultuur is, dat wisten we niet. En dit symbool is op Internet haast niet te ontdekken tenzij je weet waarnaar je moet zoeken, liefst in de Khmer-taal. Dit nieuwjaar is overigens niet altijd op dezelfde dag. Dat hangt weer af van de Zon- en Maancyclus. Uiteraard vroegen we mr. T wat nu eigenlijk de betekenis van dit symbool is, maar dat wist hij niet. Maar… hij had kennissen die veel wisten, dus dat zou hij navragen.

Bij nader inzien toch een leerzaam potje midgetgolf.

Preah Vihear

Een van de meest noordelijke tempels in Cambodja, zoniet de allernoordelijkste, is de tempel Preah Vihear. Mr. T. had deze tempel ook in z’n golf course verwerkt als object zoals je hieronder kunt zien.

Preah Vihear model bij Angkor Wat Putt

Preah Vihear model bij Angkor Wat Putt (zonder de lanen)

Ook deze tempel behoort tot Angkor, maar om er te komen moet je zo’n 200 km rijden. Nou zijn de wegen hier in goede staat, maar het zijn geen autosnelwegen. Ofwel, je kunt er elk vervoersmiddel tegenkomen, meestal scootertjes, wat minder vaak auto’s, tuktuks, vrachtwagens, fietsers, en tenslotte de trekkertjes met laadbak in alle soorten en maten, vaak met uitlaat naar boven, zodat de chauffeur op bak erachter de uitlaatgassen gelijk weer kan filteren met z’n eigen longen.

We wisten van de website van mathematicus Jim Alison, die dit berekend had, dat de lijn van de gekantelde evenaar ofwel precies over de tempel Angkor Wat liep, ofwel over de tempel Preah Vihear. Ons gevoel was dat Preah Vihear belangrijk was om te bezoeken, en dus hadden we er het extra geld en de lange rit van ruim 3 uur heen en 3 uur terug voor over.

De nacht ervoor had ik iets gedroomd waarvan ik me alleen kon herinneren dat ik een soort van onderhoud had met Linda. Wat we daarbij besproken hebben weet ik helaas niet, maar wat me bijbleef was een blij gevoel, even opgeladen te zijn of zo. Misschien wist ze dat ik dat die dag nodig zou hebben. Wat ik namelijk totaat niet verwacht had was een rit van 200 km door een totaal verwoest land. Iedereen weet uiteraard van de Khmer-oorlog, en de massaslachting. Gelukkig is dat nu verleden tijd. Cambodja krabbelt op, en de mensen leven weer. Er is vrede, en wij voelen ons hier veilig. Het is een bijzonder land, met inderdaad hele vriendelijke mensen. Maar wat er op het land nog steeds gebeurt is hemeltergend. Alle bossen zijn verbrand. En het afbranden ervan gaat nog steeds door! Iedereen weet dat oerwouden overal ter wereld gekapt en vernietigd worden, vaak door middel van afbranden. Zoals het verteld wordt zijn het de boeren die een stukje oerwoud platbranden om dat te gebruiken voor het verbouwen van voedzame planten. Dat leek mij dan een op grote schaal toegepaste methode door heel veel verschillende mensen die kennelijk niet beter weten, mogelijk erg arm zijn en ergens lijkt dat zelfs een begrijpelijke manier van proberen in leven te blijven, al is het dan ten koste van de natuur.

Cambodja Branden

Let wel… het zijn niet alleen de bermen die branden.

Cambodja - verschroeide Aarde

Cambodja – verschroeide Aarde

Cambodja bestond vroeger grotendeels uit oerwouden, met een enorme verscheidenheid aan bomen, want zo zijn oerwouden… geen twee bomen binnen een groot gebied zijn van dezelfde soort. Weet je nog wat Spock zei over eindeloze verscheidenheid? Dàt is normaal. Nu zagen we over de volle 200 km rommelige stukken land met allerlei soorten groen, zoals grassen, struiken, gewassen en soms wat zwarte en rokende aarde. Lukraak verspreid staan er wat kale hoge bomen waar amper takken aan zitten. De helft van die bomen is dood, de andere helft heeft nog wat bladeren: restanten van wat eens een schitterende jungle geweest moet zijn. Dichter bij Siem Reap leek het om landbouwgebieden te gaan, maar die dode en halfdode bomen klopten niet. We zagen geen dieren, over 200 klm niet, afgezien van wat koeien, kippen bij de dorpen. We hebben welgeteld één vogel gezien! Sommige stukken land zijn wat meer bebost en je ziet dat de natuur daar hard haar best doet om de schade te herstellen. Dus geef haar de kans en er kan weer een nieuwe bos ontstaan. Maar die kans krijgt het niet, want overal in de verte zagen we grotere en kleinere rookpluimen om ook de laatste resten te verbranden. Soms zagen we de branden zelf. Het meest tekenend vond ik dat er op een stuk zandweg waar we over moesten er enkele tientallen mensen in officiële outfits bezig waren de chauffeurs de juiste rijbaan aan te wijzen om pylonen heen, terwijl een tankwagen water strooide om het stof van de weg tegen te gaan. Naast de weg echter waren allerlei bosbrandjes gaande, maar daar werd niet eens naar gekeken! Het is zó normaal dat bos afgebrand wordt, dat men er niet eens meer over nadenkt. Marianne viel het op dat de koeien tussen de branden door lopen, helemaal gewend aan vuur! Ze weten niet beter. Helaas kunnen we geen foto’s tonen, want dat ging niet goed vanuit een rijdende auto met speciaal glas.

Akay, de sjamaan uit de Russische Altai, wiens naam met de Akaija verbonden is, vertelde in zijn lezing in München dat rijkdom in de Altai afgemeten wordt naar het aantal bomen dat iemand heeft. Niet geld, maar bomen bepalen rijkdom! Cambodja was dus ontzettend rijk in natuurlijk opzicht. Een vriend van ons in Paraguay, Andreas Pfeiffer, eigenaar van de Parent Tree Farm, is een specialist in het helpen herbebossen van Paraguay en doet dat grootschalig, met gedegen kennis van de Inca-cultuur op dat gebied. Daar was ook oerwoud, maar door de grootschalige kap bleef uiteindelijk zelfs de regen uit, en dus ontstond er droogte die Paraguay nu enorme problemen bezorgt. Ik hoop van harte dat Cambodja dat lot bespaard blijft.

En wat doen ze dan met die stukken verwoest land? Want mensen kom je er haast niet tegen. We zagen hier en daar grootschalige aanplant van cashewboompjes, bepaalde palmsoorten, bananenbomen en vermoedelijk wordt er nog veel meer gepoot. Onze gids kon het niet al te goed uitleggen allemaal. Hij had het ook over Chinese invloeden, die hier met veel geld projecten sponsoren en aanzwengelen, maar waar uiteindelijk de Chinezen zelf meer baat bij hebben dan de Cambodjanen.  De Chinezen nemen namelijk liefst Chinezen aan die ze ‘importeren’ uit China. Cambodja is voor de Chinezen kennelijk een grote goudmijn die helemaal leeggehaald moet worden. Hoe je het land achterlaat doet er niet toe.

Maar eerlijk is eerlijk… wij Europeanen deden precies hetzelfde in de afgelopen eeuwen en als je goed durft na te denken weet je dat ook nu onze handen niet werkelijk schoon zijn. En eigenlijk is dat één van de werkelijke redenen van Akaija goes Angkor. Het re-activeren, het terugbrengen in ons denken van onze verbondenheid met Alles gaat over Wij zijn één. Wij zijn deel van elkaar, we zijn deel van de natuur, we hebben ons lichaam geleend van de Aarde en onze ziel is deel van de Kosmos, van het Al, van een allesomvattende levensbron die je ‘god’ zou kunnen noemen. Maar die benaming vind ik beperkend omdat het zo zo vaak religieus getint is. Zoals hierboven al gezegd… het roepen van ‘wij zijn één’ heeft geen betekenis als je niet ook je eigen duistere kanten wilt zien en durft te accepteren. Dat geldt voor ‘ons’ als land, maar ook voor ‘ons’ als afzonderlijke mensen. Door alle ankerpunten te bezoeken, daar informatie te zoeken en de kennis die we zodoende verkrijgen op die plekken in dezelfde tijd te verspreiden, wordt deze Ring van de Oudheid weer actiever en kan die weer doen waar die ooit voor bedoeld was…. net als een Akaija met het energie van een mens of dier doet: het energieveld versterken, de kleuren versterken, ons verbinden met het Al. Op hele grote schaal geldt dat ook voor de Aarde en komt de energie vanuit de kosmos, door onszelf weer te verbinden mèt de Kosmos, vanuit ons Hart weer in beweging.

Mensen op die ankerplekken beginnen zich te realiseren dat ze deel uitmaken van een groter geheel en begrijpen ineens dingen die met hun tradities en geschiedenis te maken hebben. Dat is een proces dat tijd nodig heeft en dat we tijdens ons leven niet voltooid zullen zien, maar dat wel gebeuren ‘moet’ en waar héél veel mensen ieder op hun eigen manier mee bezig zijn.

Hoe de politieke vork in Cambodja precies in de steel zit…. geen idee, maar er is hier duidelijk iets niet in de haak. Ik was, en ben er nog steeds kapot van. Dit gaat me aan het hart. Cashewnoten hebben voortaan een bijsmaak. Ook wij zijn niet zover dat we ons hier even overheen kunnen zetten en het grotere perspectief vanuit een hemels standpunt kunnen zien en waarom dit allemaal kennelijk ‘mag’ gebeuren. Misschien herinnerde Linda me hier wel aan in de afgelopen nacht: zie het, accepteer het, meldt het, laat het weer los, veroordeel niet, neem  alleen waar en blijf in Liefde. En ga dan weer  verder.
Maar genoeg hierover. Laten we verder gaan. 🙂

Preah Vihear?

Dit is inderdaad een apart tempelcomplex boven op een van de weinige bergen die we hier zagen. Het meeste land hier is erg vlak. Plotseling komen er enkele bergen, en dan is alles weer vlak. De berg waar Preah Vihear op gebouwd is, is ongeveer 550 meter hoog, een berg die plotseling uit het vlakke land oprijst. Het is een plek met wat grensconflicten met Thailand, waar de Cambodjanen niet erg mee bevriend lijken te zijn. Marianne voelde zich op dat moment niet zo goed kon helaas niet overal mee heen lopen, maar terwijl ik de hele tempel rondliep op blote voeten, kon zij daardoor juist goed invoelen. Haar conclusie was herhaaldelijk dat de energie hier werkelijk heel sterk is. Sterker dan op alle andere plekken waar we hier al waren. Of dat wil zeggen dat deze tempel het werkelijke ankerpunt is… geen idee. Ook hier is veel van de oorspronkelijke bouw verdwenen en zie je hindoeïstische reliëfs. Veel is kapot, en al verdwenen ook. Hoe het er oorspronkelijk uitgezien moet hebben kun je wellicht afleiden van de foto die we op de midgetgolfbaan genomen hebben, want mr. T heeft de meest belangrijke tempels als miniaturen in z’n golfcourse verwerkt. Slimme jongen, die mr. T.

Hieronder komen nog een aantal foto’s van Preah Vihear. Meer wellicht dan nodig is, maar ik weet dat er mensen zijn die erin geïnteresseerd zijn, omdat er nog niet zoveel foto’s van bestaan. Voor nu goede nacht, want het is hier al laat en intussen zitten we al ergens in het noorden van Thailand na een dag links auto rijden en staat morgen de tempel Sukothai op het programma…. die bijzonderder lijkt te zijn, dan we verwacht hadden. Nu alvast een versnelde video-walkthrough.

Preah Vihear

Preah Vihear

 

 

 

 

 

Marianne in gesprek met de chauffeur (met Akaija)

 

Deze pagina is ook beschikbaar in: Engels